— Kotku, dziś wieczorem wymknę się mojej żonie… Znajdę jakiś pretekst… Poczekaj na mnie — pod koniec zdania głos mojego męża stał się leniwy i pełen obietnic.
Głos, którego nie słyszałam od dawna… i przede wszystkim nie mój.
Zamarłem. Zimny dreszcz przebiegł mi po kręgosłupie.
W ułamku sekundy zamieniłam się w lodową rzeźbę – cichą i kruchą.
Cisza na korytarzu ogłuszyła mnie.
Tam, za ścianą, stał mężczyzna, z którym dzieliłam życie i rozmawiał cicho, jak złodziej, z inną kobietą.
Jeszcze jeden…
W środku czułam się pokryta grubą skorupą lodu, a moje palce, w których ściskałam test ciążowy, robiły się drętwe z zimna.
Pozytywny wynik testu. Po raz pierwszy po wielu latach nieudanych prób pojawiły się dwa czerwone paski. Nie mogłam się doczekać, żeby mu powiedzieć… byłam taka niecierpliwa!
—Całuję cię… do zobaczenia wkrótce… — szept osoby, którą przez tyle lat uważałam za swojego najbliższego powiernika, rozbrzmiał jak uderzenie młotkiem w wieko mojej trumny.
Moje kolana się ugięły. Straszny skurcz ścisnął mi żołądek. Opierając się o zimną ścianę, próbowałem złapać trochę powietrza ustami, aby ukoić ból narastający w środku.
Dręczyło mnie, skręcało, niczym korkociąg skręcało żyły, nerwy, myśli, emocje.
Wszystko stało się niewyraźne przed moimi oczami…
Nie, nie, nie!
Wdech-wydech. Wydech – inspiracja.
Zimno wewnątrz nagle zostało zastąpione palącym gorącem. A może to pokój nagle wypełnił się duszącym upałem?
Policzki zrobiły mi się gorące, a w dole szyjnym, gdzie mieszka dusza, ostry lód zamienił się w ostre metalowe punkciki. Z każdym oddechem stawały się większe, ostrzejsze, boleśnie wnikając w ciało, jakby chciały uciec z mojego ciała.
Nie można połykać ani oddychać.
Oparłem się o ścianę, zamknąłem oczy, aż zobaczyłem bolesne błyski światła, palące iskry. Zacisnąłem zęby. Poczułem, jak moja twarz wykrzywia się w grymasie przerażenia, żyły w moich ramionach napinają się jak liny, a palce zaciskają się w pięści.
Zdrajca…
Uderzyłem tyłem głowy w ścianę.
Zdrajca, zdrajca…
Gorące łzy spływały mi po policzkach, spływały za uszami, w dół szyi, pozostawiając za sobą ognisty ślad, wymazując wszystko, co było dobre i słodkie w naszym długim, jak sądziłam, szczęśliwym, wspólnym życiu.
Zdrajco… Jak mogłeś?
Miałam ochotę krzyczeć, znów walić głową w ścianę, wymazać wszystko, sprawić, by to, co przed chwilą usłyszałam, zniknęło. Ale to było niemożliwe…
— Tamaro? — Twarz Taguira przypominała alabastrową maskę zamrożoną w ciemnościach korytarza. Pojawił się jak diabeł wyłaniający się z piekła, nagle i nieuchronnie, aby wrzucić mnie w pustkę. Jego głębokie, ciemne oczy, starannie przycięta broda, imponująca sylwetka, która kiedyś wydawała mi się bastionem chroniącym mnie przed światem… Mężczyzna, którego przez trzy szczęśliwe lata nazywałam mężem… — Tamara? Co się z tobą dzieje?
— Ty… — szczękałem zębami. Ból promieniował przez klatkę piersiową, a następnie w dół do żołądka.
— Ja… ja wszystko słyszałem…
W jego czarnych jak noc oczach dostrzegłem najpierw zakłopotanie, potem zwątpienie, a na końcu… pewność własnej słuszności, pewność swojej niewinności.
Z czasem nauczyłam się odczytywać jego emocje i wypatrywać ich z taką samą czujnością, z jaką źdźbło trawy wypatruje promienia słońca. I teraz widziałam to wyraźnie: jego umysł, zawsze szybki i precyzyjny, już szukał pretekstu, ucieczki, jak szczur szukający wyjścia z labiryntu…
Oh…
— Tamara, ty sobie to wyobrażasz. Wyobrażasz sobie rzeczy.
Ścisnęłam koszulkę na wysokości piersi i zgniotłam ją w dłoni, jakby to miało uspokoić moje szaleńczo bijące serce.
— Z kim rozmawiałeś? Kto to był? «Kotek»? «Całuję cię»?
Głos mi się załamał, wszystko rozmyło mi się przed oczami. Ale wyraźnie widziałem, jak Taguir się zjeżył, jakby wszystkie ciernie w jego ciele właśnie wyszły. Nigdy nie podobało mu się, gdy mówiłem głośno, gdy wyrażałem swoje wyrzuty. I tam, jego twarz zamarła…
— Tak ! Tak ! — warknął, jakby rzucając mi te słowa w twarz. Gwałtownie odsunął się od ściany i nerwowo przeczesał włosy. —A co o tym myślisz? Minął miesiąc. Miesiąc bez niczego! Jestem mężczyzną! Czy Pan rozumie? Jak długo mam wytrzymać?!
— Trzymać się? — krzyknęłam piskliwym głosem, czując, że za chwilę uderzę go z całej siły, mimo iż moje chude i kruche ciało jest słabe. — Trzymać ?!
— Tak ! Ona jest lepsza od ciebie!
Było tak, jakby nagle we mnie pękła sprężyna i przebiła mnie ostrym żelazem tuż pod pępkiem.
Co za ból…
Ale to nie ma znaczenia!
— Dokąd idziesz? — Jego głos uderzył mnie między łopatki. — Gdzie myślisz, że idziesz? Wróć tu!
Dopiero po kilku sekundach zamek w końcu się przekręcił. Drzwi się otworzyły, wpuszczając lodowaty, wilgotny powiew ulicy, przez co moja spódnica załopotała wokół kolan.
Nie chciałem już widzieć jego twarzy… tej kłamliwej twarzy, twarzy zdrajcy! Musiałam odejść, iść naprzód, szybciej, nie dając mu czasu, by złapał mnie słowami, niczym linami, które chciałyby mnie związać!
Zimna wiosenna ziemia paliła mnie w stopy, ale myśl o konieczności powrotu i założenia butów nie przyszła mi do głowy.
Pobiegłem do płotu, który oddzielał naszą posesję od ulicy.
Przy takiej pogodzie w naszym rejonie musiało być mnóstwo ludzi, spacerujących pod pachnącymi gałęziami drzew bzu. Ludzie, którzy mogliby mnie uratować przed horrorem, który walił mi w skroniach.
— Tamaro! — Taguir najwyraźniej nie miał zamiaru pozwolić mi uciec w ten sposób. Pobiegł za mną, złapał mnie za ramię i przyciągnął do siebie tak mocno, że całe powietrze uleciało mi z płuc.
— Puść mnie, słyszysz? — syknęłam przez zęby. W oczach mojego męża pojawił się błysk triumfu: miałem go na swojej łasce i teraz mógł robić, co chciał, mimo moich protestów.
Ugryzłem się w wargę, aż zaczęła krwawić, czując metaliczny posmak na języku. Boże, to boli…
— Puść młodą kobietę — głęboki, obcy, chrapliwy głos przeciął powietrze niczym ostrze. Szeroko otworzyłem oczy. Tuż obok mnie stał nieznajomy. Szerokie ramiona, lśniące w świetle latarni, silne dłonie z widocznymi żyłami, pełne, zaciśnięte usta, spojrzenie czarne jak lufa rewolweru.
— Ona jest moją żoną! — Taguir mruknął, wzruszając ramionami. Z irytacją zmrużył oczy: nieznajomy właśnie otworzył żelazną bramę i był już na terenie naszego domu.
— Wydaje mi się, że ona nie widzi rzeczy w ten sam sposób…
Mężczyzna wykonał gest, jakby chciał mnie oderwać od mojego męża i postawić za sobą, chroniąc mnie swoim potężnym ciałem. I cała moja istota pragnęła odpowiedzieć na ten gest — ukryć się, uciec od całego świata i ukryć się za tym pewnym siebie olbrzymem.
Ale w tym momencie poczułem, jakby ktoś wbił mi w brzuch sto noży. Poczułem okropny ból w żołądku.
Wypuściłem gorący oddech i spojrzałem w dół.
Boże… tylko nie to…
Zemszczę się… za wszystko. Zemszczę się za wszystko…
