Kiedy Geneviève odkrywa swoje auto, pokryte jajkami, myśli, że to żart – aż jej samolubny sąsiad Brad przyznaje się do winy, tłumacząc, że zrobił to, ponieważ jej samochód blokował widok na jego imponującą dekorację halloweenową. Wściekła, ale zbyt wyczerpana, by się kłócić, Geneviève przysięga, że nauczy go lekcji.
Byłam wyczerpana, tak zmęczona, że ledwo pamiętałam, czy umyłam zęby, czy nakarmiłam psa. Moje dni stały się niejasne odkąd urodziły się bliźniaki. Nie zrozumcie mnie źle, Lily i Lucas byli moimi kochanymi skarbami, ale opieka nad dwoma noworodkami, niemal całkowicie samotnie, była pracą Herculea. Od miesięcy nie przespaliśmy ani jednej całej nocy. Halloween zbliżało się wielkimi krokami, a sąsiedztwo huczało od ekscytacji – tylko ja nie czułam tej samej radości.
Ledwie miałam energię, by ozdobić dom, nie mówiąc już o uczestniczeniu w podmiejskich obchodach.
A potem był Brad.
Ten facet traktował Halloween tak poważnie, że wydawało się, iż jego życie od tego zależy. Co roku zamieniał swój dom w upiorny karnawał, z grobami, dioramami ze szkieletem, gigantycznymi dyniami – wszystkim, co tylko pasowało.
A to jego samolubny uśmieszek na twarzy, za każdym razem, gdy ktoś go chwalił? Proszę cię.
Jego spektakl fascynował całe sąsiedztwo. Ale ja? Byłam zbyt zajęta tym, żeby utrzymać oczy otwarte, by przejmować się głupim upiornym domem Brada.
To był typowy październikowy poranek, kiedy wszystko wymknęło się spod kontroli.
Wyszłam na zewnątrz, Lily na jednym biodrze, a Lucas w moich ramionach. Zmrużyłam oczy na widok, który mi się ukazał. Ktoś rzucił jajkami w moje auto! Kawałki rozbitej skorupki przyklejały się do półpłynnej substancji, która wyglądała jak skręcony brejkfastowy papka, kapiąca na szybę.
„Chyba żartujesz?” wymamrotałam, wpatrując się w ten chaos.
Wczoraj zaparkowałam swoje auto przed domem Brada. Naprawdę nie miałam innego wyboru. Wózek bliźniaków ledwie mieścił się na końcu ulicy, więc zaparkowałam w pobliżu naszej drzwi.
Na początku pomyślałam, że to żart. Ale kiedy zobaczyłam, że resztki jajka rozprysnęły się aż na werandę Brada, moje podejrzenia zmieniły się w pewność.
To zdecydowanie była robota Brada.
Brad, z jego wspaniałymi dekoracjami halloweenowymi, nie miał żadnego prawa do chodnika, ale to go nie obchodziło. Ten facet był tak terytorialny, jak wilk w sezonie halloweenowym.
Podeszłam do jego domu, ledwie powstrzymując złość, która kipiała we mnie. Zapukałam do drzwi, głośniej niż powinnam, ale nie obchodziło mnie to. Miałam dość bycia miłą.
„Co?” Brad otworzył drzwi, mając na twarzy jeszcze bardziej samolubny wyraz niż zwykle. Skrzyżował ręce na piersi, a ja przysięgam, że ta arogancja dosłownie emanowała z niego.
Jego dom był już w pełnym halloweenowym trybie. Plastikowe pajęczyny wisiały z rynien, plastikowy szkielet machał mi z werandy, a czarownica wygodnie rozsiadła się w jednym z krzeseł Adirondack… całe to przesadne widowisko.
Nie zawahałam się. „Widziałeś, kto rzucił jajkami w moje auto?”
Brad nie mrugnął nawet.
„To byłem ja,“ powiedział, jakby mówił mi, która jest godzina. „Twoje auto blokuje widok na moje dekoracje.“
Patrzyłam na niego, oszołomiona. „Rzuciłeś jajkami w moje auto, bo zaparkowało przed twoim domem? Nawet mnie nie zapytałeś, czy mogę je przestawić, po prostu je zniszczyłeś?“
Wzruszył ramionami, zupełnie obojętny. „Jak ludzie mają cieszyć się moimi dekoracjami, jeśli nie mogą ich zobaczyć z ulicy?“
Zamrugałam oczami. Na chwilę pomyślałam, że źle usłyszałam. „Serio?“
Miał czelność znów wzruszyć ramionami.
„Jestem królem Halloween! Ludzie przyjeżdżają z całego miasta, żeby zobaczyć tę instalację, Geneviève. Wymagam tylko trochę współpracy. Cały czas tam parkujesz. To bezmyślne i psuje nastrój.“
Bezmyślne? Ja żonglowałam dwójką niemowląt, ledwo będąc w stanie ogarnąć wszystko, a ten facet, ten egomaniak, mówił mi o niedogodnościach?
„Ach, przepraszam, że moje życie zakłóca twój straszny cmentarz,“ odpowiedziałam. „Mam bliźniaki, Brad. Noworodki.“
„Tak, wiem,“ odpowiedział, opierając się o framugę drzwi, jakbyśmy rozmawiali o pogodzie. „Może powinnaś parkować gdzie indziej.“
„Parkuję tam, bo łatwiej mi dojść do auta z dwójką niemowlaków i wózkiem!“
Brad znowu wzruszył ramionami. „To nie jest mój problem, Geneviève. Słuchaj, po Halloween możesz znów tam parkować, okej?“
Stałam tam, bez słowa, podczas gdy moja złość osiągała szczyt. Ale to dziwne — wyczerpanie tłumiło złość, zanim mogła się rozgorzeć.
„W porządku,“ odpowiedziałam.
Zamiast krzyczeć, odwróciłam się i poszłam do domu, trzęsąc się ze złości i niedowierzania.
Ale coś zaświtało w mojej głowie, kiedy później wycierałam jajka z mojego auta.
Brad nie był tylko bezpiecznym, zbyt zapalonym sąsiadem. Był tyranem, a ja miałam dość. Jeśli chciał grać brudno, dobrze. Ja zagram mądrzej.
Genialny pomysł przyszedł mi do głowy, kiedy tej nocy kołysałam Lily do snu. Słabością Brada był jego dumą. Potrzebował, by jego upiorny dom był tematem rozmów w całym mieście. Nie miałam energii na konfrontację, ale na zemstę? To mogłam zrobić.
Czekałam dzień, a potem spokojnie przeszłam przez jego ogród, podczas gdy on montował kolejne dekoracje na swojej werandzie.
„Hej, Brad,” powiedziałam, starając się brzmieć wesoło. „Zastanawiałam się, że to naprawdę było bezmyślne z mojej strony blokować twoje dekoracje. Wkładasz w nie tyle pracy… czy myślałeś o dodaniu czegoś ekstra?”
Zatrzymał się, patrząc na mnie podejrzliwie. „Co masz na myśli przez ‚ekstra’?“
„No wiesz, takie rzeczy high-tech. Mgielnice, projektory duchów. Masz już świetną dekorację, ale jeśli chcesz naprawdę zaimponować ludziom, to byłoby na wyższym poziomie.”
Jego oczy zabłysły, a ja wiedziałam, że go złapałam.
Brad był przewidywalny. Jeśli tylko istniała szansa, by przebić sąsiedztwo, na pewno by z niej skorzystał.
Podrzuciłam kilka nazw marek, które wcześniej sprawdziłam. Były to tylko zawodzące maszyny z ocenami na poziomie jednego gwiazdki, znane z tego, że się psuły i miały dziwne usterki. Ale tego nie musiał wiedzieć.
„Myślisz?” zapytał, już wyobrażając sobie swoje halloweenowe arcydzieło.
„O, absolutnie. Będziesz sensacją w całej okolicy.”
I z tymi słowami odeszłam, zadowolona. Teraz musiałam tylko poczekać.
Nadeszła noc Halloween, a dom Brada wyglądał jak coś prosto z horroru. Naprawdę dał z siebie wszystko, jak się spodziewałam.
Na chodniku zgromadziła się grupa dzieci i rodziców, zachwyconych mgłą, która unosiła się nad jego trawnikiem. Brad stał w centrum wydarzeń, delektując się ich podziwem.
Obserwowałam to z mojego tarasu, z Lily i Lucasem na kolanach, czując się trochę jak czarny charakter z taniego filmu. Musiałam przyznać, że jego dekoracje były imponujące – dopóki już nie były.
Maszyna do mgły zaczęła się zacinać w odpowiednim momencie, i zamiast tworzyć tajemniczą, atmosferyczną mgłę, zaczęła spryskiwać wodą jak zwykły wąż ogrodowy. Tłum westchnął, dzieci zaczęły się śmiać, a Brad popadł w panikę.
Biegł do maszyny, próbując manipulować przyciskami, żeby ją zatrzymać.
Ale to nie było jeszcze wszystko. Projektor duchów, który miał być sercem jego dekoracji, zaczął migotać i wyświetlał niezdarnego ducha, który bardziej przypominał zdeformowaną plamę niż prawdziwego ducha. Rodzice śmiali się, a dzieci były teraz całkowicie rozbawione.
A potem przyszedł ostatni cios. Jedna z jego dmuchanych postaci, ogromny Frankenstein, przewróciła się w zwolnionym tempie, a jego głowa spadła i toczyła się komicznie po trawniku.
Kilku nastolatków uznało to za zabawne i, pod wpływem psotnego ducha Halloween, wzięli pudełko jajek i zaczęli je celować z radosną precyzją w dom Brada.
Brad stracił kontrolę, biegając w tę i z powrotem, próbując uratować, co zostało z jego godności, ale było już za późno. Jego upiorny dom grozy zamienił się w dom pełen śmiechu, i nie było odwrotu.
Następnego ranka, podczas gdy karmiłam Lucasa, ktoś zapukał do drzwi. Otworzyłam i zobaczyłam Brada, który… wyglądał jakby był wypompowany. Tak samo jak jego Frankenstein. Wcale nie przypominał siebie, i przez moment poczułam niemal litość.
„Ich, äh, wollte mich entschuldigen,“ stotterte er und unweigerlich vermied er meinen Blick. „Für das Eierwerfen auf dein Auto. Ich habe übertrieben.“
Ich verschränkte die Arme und ließ ihm Zeit, bevor ich antwortete. „Ja, du hast übertrieben.“
„Ich wusste nicht… ich habe nicht realisiert, wie schwierig das sein muss, weißt du, mit den Zwillingen und so.“ Er rieb sich den Nacken und wirkte sichtlich unbehaglich. „Es tut mir leid.“
Ich ließ die Stille noch einen Moment länger wirken und beobachtete ihn, wie er sich sichtlich unwohl fühlte. „Danke, dass du dich entschuldigst, Brad. Ich bin sicher, dass das nicht wieder vorkommen wird.“
Er nickte hastig, froh, der unangenehmen Situation zu entkommen. „Nein, das wird nicht wieder vorkommen.“
Als er sich zum Gehen wandte, konnte ich nicht anders, als hinzuzufügen: „Es ist lustig, wie sich die Dinge am Ende ausgleichen, oder?“
Er drehte sich um, und zum ersten Mal hatte Brad nichts zu sagen.
