Mariana schyliła się, żeby podnieść banknoty.
Nie dlatego, że ich potrzebowała, ale dlatego, że nie chciała, żeby oszpeciły nieskazitelny marmur.
Ostrożnie położyła je na brzegu kosza na śmieci i powiedziała spokojnie:
„Powinieneś je zatrzymać. Te pieniądze… będą ci potrzebne”.
Alejandro na chwilę zamarł.
W jej głosie nie było ani cienia urazy.
Ani błagania.
Ten spokój… martwił go bardziej niż jakiekolwiek oskarżenie.
„Nadal zachowujesz się tak ważnie?” warknął Alejandro, zwracając się do Camili. „Widzisz? Biedna, ale pełna dumy”.
Camila zaśmiała się szyderczo, mocniej chwyciła Alejandro za ramię i z pogardą spojrzała na Marianę od góry do dołu.
W tym momencie do holu weszła grupa mężczyzn w czarnych garniturach.
Na czele kolejki szedł siwowłosy mężczyzna o władczym wyrazie twarzy i pełnym szacunku spojrzeniu, za nim podążali dyrektorzy i zespół prasowy.
Kierownik centrum handlowego skłonił się nisko:
„Pani Mariano, wszystko gotowe. Prezentacja rozpocznie się za trzy minuty”.
W całym holu zapadła cisza.
Alejandro zbladł.
„Pani Mariano?” Jego głos był zdławiony, jakby ktoś go dusił.
Mariana lekko skinęła głową.
Położyła ściereczkę na wózku ze sprzątaczem.
Spokojnie zdjęła rękawiczki.
Służąca natychmiast podeszła i narzuciła jej na ramiona elegancką białą marynarkę.
W ciągu kilku sekund „sprzątaczka” zniknęła.
Przed Alejandro stanęła kolejna kobieta:
Jej włosy opadały swobodnie, postawa była wyprostowana, a spojrzenie głębokie i zimne.
Siwowłosy mężczyzna wystąpił naprzód i oznajmił wyraźnym głosem:
„Mam zaszczyt przedstawić wam Marianę Ortegę, założycielkę marki „Phoenix of Fire” i główną inwestorkę tej ekskluzywnej kolekcji, która zostanie zaprezentowana dziś wieczorem”.
Alejandro cofnął się o krok, kompletnie oszołomiony.
Czerwona sukienka z rubinami za plecami Mariany – ta sama, którą pogardzał – nosiła jego imię.
Mariana odwróciła się do niego.
I uśmiechnęła się.
Ale nie był to już delikatny uśmiech kobiety sprzed siedmiu lat.
„Siedem lat temu powiedziałeś, że nie jestem dla ciebie wystarczająco dobra”.
„Kilka minut temu powiedziałeś, że nigdy nie pozwolę ci dotknąć tej sukienki”.
Uniosła rękę. Obsługa otworzyła gablotę.
Mariana z gracją dotknęła czerwonego materiału.
Światło rozświetliło hol.
„Co za wstyd…” wyszeptała. „Bo tym, kto nie ma już prawa tego wszystkiego dotykać… jesteś ty”.
W tym momencie telefon Alejandro zaczął nieustannie wibrować.
Wiadomość od jego sekretarki:
„Proszę pana, partner strategiczny właśnie wycofał całą inwestycję. Podpisali umowę na wyłączność z… panią Marianą Ortegą”.
Zanim zdążył zareagować, Camila gwałtownie puściła jego ramię.
„Miałeś zostać wiceprezesem? Czy to wszystko było kłamstwem?”
Odwróciła się i odeszła, stukając obcasami jak młotem o zdruzgotaną dumę Alejandro.
Mariana przeszła obok niego.
Nie spojrzała na niego.
Pozostawiła w powietrzu tylko jedno zdanie, delikatne jak wiatr:
„Dziękuję… że pozwoliłeś mi wtedy wrócić”.
Alejandro stał nieruchomo na środku holu, otoczony luksusem, migającymi światłami i szeptami – uwięziony w rzeczywistości, której nigdy nie mógł sobie wyobrazić.
