Są takie opowieści, których nie da się przeczytać bez pozostania obojętnym… Proponujemy Ci przeczytanie innej opowieści, która nie pozostawi Cię obojętnym.
Mary, starsza kobieta, z trudem wchodzi po schodach autobusu. Jej słabe ciało utrudnia to zadanie. Właśnie wtedy, gdy najbardziej tego potrzebowała, poczuła, jak ktoś mocno ściska jej łokieć i oferuje wsparcie. Jednak gdy odwróciła się, by wyrazić swoją wdzięczność, jej uśmiech szybko przerodził się w zażenowanie. Ręka należała do Timothy’ego, wysokiego, szczupłego mężczyzny, który wyglądał jak zaniedbany bezdomny. Mary instynktownie cofnęła rękę i odpowiedziała krótko: „Dziękuję”. Timothy tylko uśmiechnął się smutno. Przyzwyczaił się do odrzucenia, ale to nie zmieniło tego, kim był. Widok Mary zajmującej dwa miejsca w autobusie przypomniał mu jego własną matkę, która również wstydziłaby się go widzieć w takim stanie. Timothy podszedł na koniec autobusu i usiadł sam. Kiedy odchylił się do tyłu i zamknął oczy, Timothy pomyślał o swojej córce Daisy. Nie mógł nie pamiętać, jak ona się go trzymała, nawet gdy ich życie się rozpadło. Dwa lata wcześniej u jego żony Valery zdiagnozowano raka w czwartym stadium. Pomimo wydania wszystkich pieniędzy na leczenie, Valery zmarł, pozostawiając Timothy’ego zdruzgotanego.
Po śmierci Walerego świat Timothy’ego rozpadł się. Stracił pracę z powodu częstych nieobecności w pracy, aby się nią opiekować, i był zmuszony sprzedać dom, aby spłacić długi. On i Daisy wprowadzili się do obskurnego, jednopokojowego mieszkania w podupadłym budynku. Niedługo potem opieka społeczna zabrała Daisy, uznając, że warunki życia w niej panujące są nieodpowiednie. Teraz, gdy Timothy był bezdomny, jedynym ratunkiem był bilet autobusowy, dzięki któremu mógł odwiedzić córkę w jej domu.
Timothy’ego wyrwał z zamyślenia głośny, szyderczy głos nastolatka. „Posłuchaj, kierowco!” „Ta pani powinna zapłacić DWA mandaty” – wyjąkał chłopiec, najwyraźniej pijany, wskazując na Mary. Jej przyjaciółka przejęła pałeczkę, wyśmiewając ją za zajmowanie dwóch miejsc. Mary ścisnęła mocno torebkę i się trzęsła, podczas gdy pozostali pasażerowie odwracali wzrok, nie chcąc jej pomóc.
Pierwszy nastolatek uderzył Mary w klatkę piersiową i zażądał, aby opuściła swoje miejsce. Pomimo strachu Mary uniosła brodę i spokojnie powiedziała: „Młody człowieku, jest jeszcze mnóstwo innych wolnych miejsc”. Jednak drugi nastolatek nie był zadowolony. Podszedł bliżej, jego oddech był przesiąknięty alkoholem i nalegał, aby Mary ustąpiła jej miejsca.
