Kiedy wymagające małżeństwo odmówiło zapłaty mojemu ojcu, ciężko pracującemu hydraulikowi, myśleli, że są sprytni.
Ale nie zdawali sobie sprawy, że ich arogancja obróci się przeciwko nim, a na końcu znajdą się z łazienką pełną żalu.
Oto jak mój ojciec poradził sobie z ich wymaganiami.
Cześć wszystkim!
Jestem Pibi, ale możecie mnie nazywać Pippi – tak mówi na mnie mój ojciec.
A teraz pozwólcie, że przedstawię Pete’a: 55 lat, silny i czarujący, z białą brodą i dłońmi, które opowiadają historię długich lat ciężkiej pracy.
To wasz sympatyczny hydraulik z sąsiedztwa i mój superbohater bez peleryny.
Mój ojciec to człowiek, który traktuje każdą pracę, jakby była to jego własna dom, i który całkowicie odnawia łazienki, jeśli choćby jeden kafelek jest źle położony.
Ale niektórzy ludzie widzą tę oddaną pracę i myślą, że mogą to wykorzystać.
Dokładnie to próbowało zrobić pewne wymagające małżeństwo.
Och, ale nie mieli pojęcia, z kim mają do czynienia.
Wszystko zaczęło się kilka miesięcy temu, kiedy poszłam odwiedzić mojego ojca.
Znalazłam go na tarasie, cygaro w ręku, śmiejąc się, jakby właśnie usłyszał najśmieszniejszy żart na świecie.
„Co cię tak śmieszy, stary?” – zapytałam, siadając obok niego.
Oczy mojego ojca rozbłysły, gdy odpowiedział:
„Och, Pibi, nie zgadniesz, co się właśnie stało. To całkowicie szalone!”
Pochylił się do przodu, wciąż wstrząśnięty stłumionym śmiechem.
„Pamiętasz, że pracowałem nad renowacją łazienki?
Cóż, pozwól, że opowiem ci o Carlisle’ach, albo jak ich nazywam – Oszustach.”
Usiadłam wygodnie, wiedząc, że to będzie wciągające.
Mój ojciec zawsze był świetnym opowiadaczem.
Ci ludzie chcieli wszystko i od razu.
Nowe płytki, luksusowe armatury, wszystko, czego pragnęli.
Wybierali każdy szczegół sami… nawet miejsce, w którym chcieli zamontować wieszak na papier toaletowy.”
„Brzmi jak wymarzone zlecenie,” powiedziałam.
Mój ojciec prychnął.
„Och, na początku wszystko było w porządku. Ale potem…”
Jego twarz ściągnęła się, a ja wiedziałam, że nadchodzi interesująca część.
„Co się stało, tato?” zapytałam.
„Cóż, Pibi, w ostatni dzień, gdy kończyłem układać fugi, siedzieli na tej kanapie i szykowali się do oszustwa.”
Głos mojego ojca stał się szyderczy, gdy naśladował panią Carlisle.
„Och, Pete, to wcale nie to, czego chcieliśmy!
Te płytki są źle położone!”
Westchnęłam.
„Ale to oni sami je wybrali?”
„Dokładnie!” – wykrzyknął mój ojciec, unosząc ręce.
„A teraz uwaga – ośmielili się powiedzieć, że zapłacą tylko połowę tego, co mi należne.
POŁOWĘ!
Moja szczęka opadła.
„POŁOWA?? Po dwóch tygodniach ciężkiej pracy nad ich wymarzoną łazienką?
Niesamowite! Co zrobiłeś?”
Oczy mojego ojca zaświeciły się figlarnie.
„Cóż, próbowałem z nimi porozmawiać.
Ale nie chcieli nic słyszeć.
Pan Carlisle napompował się i powiedział: „Skończ swoją robotę i SPADAJ, Pete. Nie zapłacimy ani grosza więcej.”
Czułam, jak złość wzbiera we mnie.
„To niesprawiedliwe! Tak ciężko pracowałeś!”
Mój ojciec pogłaskał mnie po dłoni.
„Daj spokój, Pibi. Nie martw się!
Twój stary miał asa w rękawie.”
„Co zrobiłeś?” zapytałam, niecierpliwie pochylając się do przodu, by usłyszeć więcej.
Uśmiech mojego ojca poszerzył się.
„Och, skończyłem pracę. Ale zamiast wody do zaprawy…”
„…wymieszałem to z cukrem i miodem,” dokończył mój ojciec, a jego oczy błyszczały figlarnie.
Mrugnęłam oczami, próbując zrozumieć, co właśnie usłyszałam.
„Cukier i miód? Do zaprawy? Ale dlaczego?”
Tata opadł w fotelu i długo zaciągnął się cygarem.
„Poczekaj, Pippi. Poczekaj.”
Kontynuował, opowiadając, jak schował swoje narzędzia, włożył połowę pieniędzy do kieszeni i opuścił dom z uśmiechem, wiedząc, co stanie się potem.
„Ale tato,” przerwałam mu, „czy nie zauważą, że coś jest nie tak z zaprawą?”
Pokręcił głową, śmiejąc się.
„Nie, nie od razu. Wszystko wyglądało normalnie, kiedy to wysychało. Ale kilka tygodni później…”
Pochyliłam się do przodu, wciągnięta w jego opowieść.
„Co się stało kilka tygodni później?”
Uśmiech mojego ojca poszerzył się.
„To wtedy zaczęła się prawdziwa zabawa.”
„Wyobraź sobie to,” powiedział tata, machając cygarem.
„Ci skąpi ludzie myślą, że oszukali starego Pete’a. A potem pewnego dnia pani Carlisle bierze prysznic, i co widzi?”
Wzruszyłam ramionami, całkowicie pochłonięta historią.
„Mrówki!” – wykrzyknął tata.
„Dziesiątki z nich, pełzających po fugach, jakby to była ich prywatna autostrada!”
Nie mogłam powstrzymać się od śmiechu.
„Niesamowite!”
„Och, to staje się jeszcze lepsze,” kontynuował tata.
„Następnego dnia pojawiły się karaluchy. Potem przyszły wszystkie inne robaki z okolicy.”
Potrząsnęłam głową, zdumiona.
„To szalone! Ale skąd o tym wiesz?”
Tata puścił mi oczko.
„Pamiętasz Johnny’ego? Mojego starego kumpla? On jest ich sąsiadem i trzymał mnie na bieżąco.”
„A Carlisle’owie?” zapytałam.
„Co z nimi?”
Oczy mojego ojca zaświeciły się przyjemnie.
„Och, Pippi, próbowali wszystkiego. Wydali fortunę na walkę z robakami, ale nic nie pomogło.
Chcesz usłyszeć najlepszą część?”
Kiwnęłam głową z niecierpliwością.
„Oni obwinili spreje przeciw owadom o zniszczenie fug! Wierzysz w to?” – tata wybuchł śmiechem.
Kiedy śmiech mojego ojca ucichł, nie mogłam powstrzymać się od odczucia odrobiny współczucia dla Carlisle’ów.
„Ale tato, czy to nie jest trochę… okrutne?”
Wyraz twarzy mojego ojca złagodniał.
„Pippi, musisz zrozumieć. Ci ludzie próbowali mnie oszukać i zabrać moje ciężko zarobione pieniądze.
Dwa tygodnie ciężkiej pracy, a oni chcieli zapłacić mi tylko połowę?”
Powoli kiwnęłam głową.
„Rozumiem, ale mimo wszystko…”
„Posłuchaj,” powiedział tata, pochylając się do przodu.
„W tym zawodzie twoja reputacja to wszystko.”
„Jeśli klienci dowiedzą się, że mnie oszukują, to będę poza tym zawodem szybciej, niż powiesz „kran przecieka”.”
Musiałam przyznać, że miał rację.
„A potem?”
Tata uśmiechnął się.
„Cóż, Johnny powiedział, że całkowicie przebudowali łazienkę około rok później.”
Moje oczy rozszerzyły się. „Czy to rozwiązało problem?”
Tata pokręcił głową i wybuchnął śmiechem.
„Nie. Ślady cukru były wciąż tam, ukryte pod powierzchnią. Insekty ciągle wracały.”
„A Carlisle’owie?” zapytałam.
„Czy odkryli to?”
Oczy mojego ojca zabłysły.
„Nie wiem. Ale na końcu słyszałem, że planowali znowu robić łazienkę…”
Tata westchnął, jego twarz stała się poważniejsza.
„Pippi, pozwól, że ci coś powiem. Przez wszystkie te lata jako hydraulik nigdy czegoś takiego nie zrobiłem.
I mam nadzieję, że nigdy nie będę musiał tego powtarzać. Ale ci Carlisle’owie, oni nie tylko próbowali mnie oszukać.
Oni znieważyli moją pracę, moją godność.”
Kiwnęłam głową, doskonale rozumiejąc.
„Myśleli, że mogą cię oszukać.”
„Dokładnie,” powiedział tata, wskazując na mnie cygarem.
„A w tym zawodzie wszystko w końcu wyjdzie na jaw.
Jeśli im to wybaczę, kto wie, ile innych osób spróbuje mnie oszukać?”
„Rozumiem twój punkt widzenia,” przyznałam.
„Ale mimo wszystko, insekty w łazience? To dość obrzydliwe, tato.”
Wybuchł śmiechem.
„Cóż, nigdy nie powiedziałem, że to była ładna zemsta. Ale była skuteczna.”
„A potem?” zapytałam, ciekawa.
„Słyszałaś coś o nich od tego czasu?”
Tata pokręcił głową.
„Nie. Ale Johnny trzyma mnie na bieżąco. Powinnaś posłuchać niektórych historii, które mi opowiedział.”
„Na przykład czego?” zapytałam, czekając na więcej szczegółów.
Oczy mojego ojca błyszczały figlarnie.
„Cóż, pewnego dnia pani Carlisle zorganizowała elegancką kolację.
Johnny powiedział mi, że słyszał jej krzyki z własnego domu, kiedy znalazła karalucha w toalecie dla gości!”
Nie mogłam powstrzymać się od śmiechu.
„O rany, to musiało być zawstydzające!”
„Och, to staje się jeszcze lepsze,” kontynuował tata.
„A potem nadszedł moment, w którym pan Carlisle postanowił rozwiązać problem sam.
Kupił wszystkie środki przeciw owadom w sklepie i zabrał się do pracy w łazience.”
„Czy to pomogło?” zapytałam, już wiedząc, że to nie pomogło.
Tata pokręcił głową z uśmiechem.
„Nie.
Dom śmierdział chemią przez tygodnie.
A owady?
Wróciły, jak tylko zapach zniknął.”
Potrząsnęłam głową, niedowierzając.
„Niesamowite.
Jak długo to trwało?”
„Och, to pewnie już ponad rok,” powiedział tata, zaciągając się cygarem.
„Johnny mówi, że są na skraju wytrzymałości.
Mówią o sprzedaży domu i przeprowadzce.”
Wypuściłam cichy świst.
„Wow, tato, to zemsta, która trwa.”
Kiwnął głową, z lekkim żalem w oczach.
„Może to zajęło więcej czasu, niż się spodziewałem.
Ale wiesz, co mówią o karmie.”
„Tak,” odpowiedziałam.
„To prawdziwa… no wiesz.”
Oboje wybuchliśmy śmiechem.
Kiedy słońce zaczęło zachodzić, a ciepłe światło padało na taras, opadłam do tyłu, zastanawiając się nad wszystkim, co tata mi opowiedział.
„Wiesz, tato,” powiedziałam powoli, „muszę przyznać, że to naprawdę genialne.
Diaboliczne, ale genialne.”
Tata kiwnął głową, z zadowolonym uśmiechem na twarzy.
„Czasami, Pippi, musisz dać ludziom lekcję, której nie zapomną.”
Nie mogłam powstrzymać się od śmiechu.
„Cóż, jestem pewna, że Carlisle’owie będą dwa razy zastanawiać się, zanim nie zapłacą komuś.”
„Masz rację,” zaśmiał się tata. „A za każdym razem, gdy Johnny daje mi nowe wieści, dobrze się śmieję.”
Pozostaliśmy tam w milczeniu, ciesząc się chwilą, patrząc jak niebo staje się różowe i pomarańczowe.
„He, tato?” powiedziałam w końcu.
„Tak, Pippi?”
„Obiecaj mi coś?”
Uniósł brew.
„Co?”
Uśmiechnęłam się.
„Jeśli kiedyś zechcę zrobić łazienkę, zapłacę ci z góry.”
Tata wybuchł śmiechem i mocno mnie przytulił.
„To moja córka!”
Gdy tam staliśmy, śmiejąc się i patrząc na zachód słońca, nie mogłam przestać myśleć o Carlisle’ach i ich łazience pełnej owadów.
To była przypomnienie, że karma, czasami, ma sześć nóg i lubi słodkie rzeczy.
