Do kasy supermarketu ustawiła się długa kolejka. Wiele wózków zakupowych było przepełnionych. Wszyscy przygotowywali się do świętowania Nowego Roku i dokonywali dużych zakupów.
Szczupła dziewczyna w jasnym futrze podeszła ze swoim wózkiem na koniec kolejki i przygotowała się do czekania. Nie było innego wyjścia, bo to samo działo się przy pozostałych kasach. Wieczorem 30 grudnia ci, którzy zawsze odkładali zakupy na później, robili je. Opróżnili półki z najpopularniejszych noworocznych produktów i zaczęli narzekać. Mimo nastroju panującego przed Nowym Rokiem, wiele osób w sklepach było zdenerwowanych. Zrozumiałe jest, że wszyscy się spieszą do domu, wszyscy się spieszą.
Dziewczyna w jasnym futrze stała spokojnie, a jej wózek był prawie pusty. Planują wspólnie z mężem świętować Nowy Rok i nie potrzebują wiele. Oczywiście były plany, aby świętować je w gronie przyjaciół. Alicja i jej mąż byli dotychczas bardzo często zapraszani, ale teraz nie jest najlepszy czas na zabawę.
Dwa tygodnie temu Alicja została sierotą. Jej matka zmarła. A może znajomi mówią, że nie był to nagły szok, bo kobieta chorowała od dłuższego czasu i Alicja powinna była przygotować się na jej śmierć. Ale jak można się do tego przygotować? To jest po prostu niemożliwe!
Alicja, która zwykle uwielbiała przedsylwestrowy zgiełk, wciąż nie mogła się pozbierać, nie mogła pogodzić się z faktem, że jej matki już nie ma. Że nie ma potrzeby spieszyć się do niej wieczorami i dzwonić w ciągu dnia, aby dowiadywać się o najmniejszych zmianach w jej stanie jako kobiety.
Mama próbowała ukryć fakt, że jej stan się pogarszał. Chciała wytrzymać do Nowego Roku, żeby nie zepsuć córce ulubionych świąt, ale najwyraźniej czuła, że to się nie uda. Kilka dni przed śmiercią podarowała córce pierścień rodzinny, który był w rodzinie od kilku pokoleń. Ogromny złoty pierścień z dużym kamieniem, wart podobno fortunę. Tylko dla Mamy i Alicji pierścionek ten nie był wyceniony na pieniądze. To była ich rodzinna pamiątka. Wspomnienie związane ze wzruszającą historią praprababci, która została postrzelona w trudnych czasach rewolucji.
Mama ciężko oddychała, gdy wręczała Alicji pierścionek.
„Daj mi rękę, córko” – powiedziała słabo, wyciągając swoją cienką, bladą dłoń.
Kiedy Alicja wyciągnęła rękę, jej matka włożyła jej pierścionek na palec.
„Chcę, żebyś to założyła” – powiedziała chora kobieta bez tchu. — Podawaliśmy sobie nawzajem i zawsze to chowaliśmy. I chcę, żebyś ją nosiła, na pamiątkę wszystkich kobiet w naszej rodzinie. A potem możesz przekazać to swojej córce.
A Alicja ją nosiła. Pochowała swoją matkę z pierścionkiem na palcu i teraz go nosiła. Chociaż pierścionek był ewidentnie za duży na dziewczynę, czasami zsuwał się jej z palca. Mąż Alicji już kilkakrotnie mówił jej, że musi pójść do warsztatu jubilerskiego i zmniejszyć pierścionek. Dziewczyna sama to rozumiała. Ale nie było na to czasu. Postanowiłem, że na pewno zabiorę się za to po świętach noworocznych.
— Dziewczyno, dlaczego śpimy? Nie ma potrzeby blokowania kolejki!
Alicja wzdrygnęła się na dźwięk ostrego krzyku i zdała sobie sprawę, że nadeszła jej kolej, aby położyć towar na taśmie produkcyjnej, ale wpatrywała się w pierścionek, przypominając sobie swoją matkę. Dziewczynka natychmiast zaczęła się wiercić, śpieszyć, czuć się niezręcznie.
Miała bardzo mało produktów, nie miała nawet połowy opakowania. Alicja z łatwością zaniosła je do swojego samochodu stojącego na końcu parkingu. Mąż dziewczyny na ostatnie urodziny podarował jej mały, kompaktowy samochód zagraniczny. Nadal nie czuła się zbyt pewnie za kierownicą, więc zawsze parkowała w miejscu, z którego mogła wygodnie wysiąść. To samo zrobiła w pobliżu swojego domu, nie wjeżdżając jednak na dziedziniec dziewięciopiętrowego budynku, w którym mieszkała z mężem, ale zostawiając samochód po drugiej stronie. Mieszkańcy budynku nie lubili parkować w tym miejscu, ponieważ do wejścia było dość daleko, a Alice wcale nie wstydziła się biegania pieszo. Najważniejsze jest to, że miejsce jest zawsze wolne, można podjechać i odjechać w każdej chwili.
Chwyciła torbę z zakupami z tylnego siedzenia, włączyła alarm samochodowy i zaczęła szybko biegać po domu. Tuż za rogiem zobaczyłem zgarbioną postać bezdomnego mężczyzny. Na parterze mieścił się mały sklep spożywczy, a bezdomny mężczyzna osiedlił się tuż obok niego. Siada tuż przy zimnym stopniu, lekko z boku, aby nie przeszkadzać klientom, i siada z głową pochyloną. A obok jego stóp zawsze stało małe tekturowe pudełko. Czasem za drobne, które dorzucili do niego życzliwi mieszkańcy, a czasem dom stał zupełnie pusty, jak teraz.
Alicja nigdy nie przechodziła obok po prostu. Naprawdę współczuła bezdomnemu mężczyźnie. Wygląda na to, że nie jest jeszcze bardzo stary. Nie wygląda nawet na sześćdziesiąt lat, ale jego twarz jest blada i ponura. Może pije, ale Alicja nigdy nie widziała go pijanego ani nie słyszała jego głosu. Siedział cały czas z głową spuszczoną, jakby wstydził się swojej pozycji i wyglądu. Ktoś wrzuci mu do skrzynki drobne, a bezdomny skinie głową, wyrażając wdzięczność.
Ręce Alicji były zajęte, ale nadal nie była w stanie przejść obok bezdomnego. Wszyscy świętują, ale on siedzi tutaj, sam, niechciany, na zimnie, z pustym pudełkiem.
Dziewczyna powiesiła torbę z zakupami na nadgarstku i niezgrabnie otworzyła zamek swojej małej torebki. Nie wyjęła portfela, tylko otworzyła go w torbie, pomacała w poszukiwaniu pierwszego banknotu, na jaki wpadła, i wyjęła go. Banknot okazał się banknotem o nominale pięciuset rubli. Oczywiście, że trochę za dużo.
„Niech tak będzie” – postanowiła dziewczyna. „Nie stanę się biedny, a bezdomny będzie mógł sobie pozwolić na coś smacznego na Nowy Rok”.
Schylanie się z torbą nie było zbyt wygodne, więc Alicja wrzuciła banknot do skrzynki i pobiegła, zauważając kątem oka, jak bezdomny mężczyzna kiwnął głową z wdzięcznością.
Męża nie było w domu, przyszedł zaraz po Alicji, ona nie zdążyła nawet rozpakować torby. Zaczął ją łajać:
— Dlaczego poszłaś do supermarketu sama? Mówiłem ci, że pójdziemy razem. Widzisz, nawet wyszedłem z pracy wcześniej. Przecież moglibyśmy pojechać jutro rano. Teraz odpoczywam przez kilka dni.
„No to odpocznijmy” – Alicja skinęła głową. — Oleż, dla mnie to nie jest trudne. Jak widać, nie kupiłem wiele. Ale teraz nie musimy nigdzie iść.
Alicja położyła torbę na kuchennym stole, zaczęła rozkładać zakupy i nagle zaczęła przeraźliwie krzyczeć.
— O mój Boże, ten pierścionek! Oleg, zgubiłem pierścionek!
Dziewczyna spojrzała z przerażeniem na swoją pustą dłoń i zbladła. Oleg chciał powiedzieć żonie, że ją ostrzegał, ale mężczyzna ugryzł się w język. Teraz nie jest czas na wyrzuty Alicji, ona i tak jest już zdenerwowana. Oleg wiedział, co ten pierścionek dla niej znaczy.
„Poczekaj, nie denerwuj się” – powiedział spokojnie mężczyzna. — Alice, pamiętasz, kiedy widziałaś go ostatni raz? Kiedy dokładnie miałeś go na palcu?
„W supermarkecie, gdy stałam przy kasie” – dziewczyna prawie płakała. — Tak, pognali mnie, a ja szybko zacząłem kłaść produkty na taśmie. Może wtedy, a może wtedy, gdy niosłam torbę do samochodu. Pamiętam, że rączka torby zaczepiła się o suwak mojej torby i pociągnęłam ją. Być może w tym momencie. Oleg, nie pamiętam! Mogę go stracić w każdej chwili.
— Tylko nie płacz. Ty i ja postaramy się go znaleźć. Chodźmy do supermarketu, zapytajmy sprzedawczynię przy kasie, może ona to widziała. Chodźmy, Alice.
Dziewczyna rzuciła torbę i pobiegła na korytarz po swoje futro. Utrata pierścionka wydawała się jej prawdziwą tragedią. To jest jak zdrada, zdrada matki, babci, prababci, każdego! Trzymali pierścień przez dziesięciolecia, ale ona nie była w stanie zatrzymać go nawet na trzy tygodnie.
Alicja nie musiała już biegać za róg domu, żeby dotrzeć do samochodu. Pojechali samochodem męża, który zaparkował bardzo blisko wejścia. Wychodząc z podwórka Alicja nie zauważyła, że bezdomnego nie było już na swoim zwykłym miejscu. Dziewczyna nie miała na to czasu, jej myśli były teraz gdzieś daleko, obok zgubionego pierścionka!
Gdyby tylko wiedziała, że jej rodzinny pierścień leży teraz w brudnej, zrogowaciałej dłoni pewnego bezdomnego mężczyzny o imieniu Ivan.
Iwan Siergiejewicz Aleksiejew nie zawsze był tak brudny i bezdomny. Ten niegdyś silny mężczyzna pracował rotacyjnie i miał dobre zarobki. Jego jedynym błędem był wybór złej żony. Piękna i seksowna Tamara zawsze udawała, że czeka na jego powrót z pracy, a on jej wierzył. Kochałem, więc wierzyłem.
Mężczyzna bardzo chciał mieć dzieci, lecz Tamara odmawiała ich urodzenia. Chciała żyć wygodnie, dla własnej przyjemności. I jak się okazało, wcale nie z Wanią. Miała jeszcze jednego mężczyznę, z którym planowali oszukać Iwana.
Mąż Tamary oddawał wszystkie zarobione pieniądze na zmianie. Pewnego dnia powiedziała, że mają okazję kupić większe mieszkanie. Aby to zrobić, muszą sprzedać swoje dwupokojowe mieszkanie i zainwestować oszczędności, kupić przestronne, trzypokojowe mieszkanie. Iwan szczerze nie rozumiał, po co im mieszkanie trzypokojowe, skoro było ich dwoje, a Tamara nie planowała mieć dzieci. Nie zrozumiałem, ale zgodziłem się z żoną. Mieszkanie zostało sprzedane, a Tamara zniknęła z pieniędzmi. Ze wszystkich pieniędzy — ze sprzedaży mieszkania i z oszczędności. Zostawiła Iwanowi list, w którym prosiła go o wybaczenie za to, że zakochała się w kimś innym. I on, jak poprzedni głupiec, zamiast pójść na policję, zaczął pić z żalu. Wypił wszystko co zostało i będąc pijanym stracił dokumenty. Tak zostałem bezdomnym.
Żebranie pod sklepem jest czymś haniebnym, nie do zniesienia. Ale trzeba było to zrobić, żeby nie umrzeć z głodu. Iwan już nie pił. Nie potrzebował tego i nie miał pieniędzy. Chciałbym uzbierać wystarczająco dużo pieniędzy na bochenek chleba i kilka tanich kiełbasek, a potem znaleźć miejsce, gdzie mógłbym spędzić noc. To było wszystko, na czym zależało Iwanowi.
Ostatnio często siadał w pobliżu tego samego sklepu. Tutaj jest cicho, policja nie goni, a mieszkańcy nie są agresywni. Iwan już rozpoznał szczupłą dziewczynę w jasnym futrze, a nawet wiedział, w którym domu mieszka. Ucieszyłem się, gdy się pojawiła. Dziewczyna nigdy nie przeszła obok, ale dziś była wyjątkowo hojna. Wrzuciła do skrzynki całe pięćset rubli, widocznie chciała być hojna z okazji święta.
Iwan był zachwycony, chciał schować banknot do kieszeni, ale nagle zdał sobie sprawę, że oprócz pieniędzy w pudełku było coś jeszcze. Więc to zadźwięczało, gdy dziewczyna rzuciła banknotem! Pierścionek spadł jej z palca. Szeroki, gruby, ciężki, z dużym kamieniem. Ivan nie miał pojęcia o metalach szlachetnych, ale nie trzeba być ekspertem, żeby zrozumieć, że są one drogie.
Kiedy Iwan wyjął pierścionek z pudełka, dziewczyna nie dotarła jeszcze do wejścia. Mogłeś krzyknąć, zatrzymać ją, odpłacić się stratą. Iwan zamarł, gapiąc się na pierścień na swojej dłoni. Ten pierścień może przynieść mu coś smaczniejszego niż tanie kiełbaski. A może nawet ciepłe łóżko na noc, za którym tak bardzo tęsknił ten człowiek.
Niecałe pół godziny później bezdomny stał już w lombardzie i ze zdziwieniem patrzył na pięciotysięczny banknot, który pulchny, okularnik, bez zastanowienia położył na ladzie.
— Na co się gapisz? Czy uważasz, że to nie wystarczy? — uśmiechnął się rzeczoznawca. — Ale ja nie pytam, skąd masz ten pierścionek? Więc bierz to, co ci dają.
Iwan oderwał wzrok od pieniędzy i spojrzał ciężko na pulchnego rzeczoznawcę. Jeśli po prostu wydał pięć tysięcy, nawet nie przyglądając się pierścionkowi, ile tak naprawdę mógłby on być wart? Jak bardzo zdenerwowana jest teraz dziewczyna, która go straciła? Ale ona po prostu chciała pomóc osobie bezdomnej. A oto jego wdzięczność!
Mężczyzna poczuł, że w jego wnętrzu toczy się trudna walka pomiędzy sumieniem a chęcią rozgrzania się, poczucia się jak człowiek. Nawet te pięć tysięcy oznaczało nocleg w hostelu na kilka nocy i normalne jedzenie. Jutro jest trzydziesty pierwszy. Wania, mając pieniądze, będzie mógł kupić w delikatesach sałatkę, prawdziwy kotlet. I nie będzie musiał szukać otwartych piwnic, aby tam spędzić noc. Będzie mógł spać na prawdziwym łóżku, nie trzęsąc się z zimna.
Myśli te krążyły po głowie bezdomnego, a w kieszeni miał pięćset dolarów, które dała mu dziewczyna. Trudno, bardzo trudno pozostać człowiekiem w takich warunkach!
Rzeczoznawca skrzywił się, okulary zsunęły mu się na czubek nosa, gdy bezdomny bardzo gwałtownie chwycił pierścionek z lady i, ciężko stąpając w wielkich, brudnych butach, z których nie wiadomo było, z którego śmietnika go wyciągnął, ruszył w stronę wyjścia z lombardu.
— Poczekaj, co się z tobą dzieje? Gdzie poszedłeś? — rzeczoznawca stał się nerwowy. — Dobrze, czekaj, dam ci jeszcze raz tę samą kwotę. Kolejne pięć tysięcy, słyszysz?
Ivan przyspieszył. Musi szybko wyjść na ulicę, żeby nie musiał słyszeć, ile pieniędzy mu oferują, i żeby nie uległ pokusie. Nie możesz tego zrobić komuś, kto traktował cię życzliwie. Nawet żyjąc w brutalnych warunkach, musisz pozostać człowiekiem!
Wracając do domu po bezskutecznych poszukiwaniach pierścionka, Alicja płakała, a jej mąż próbował ją pocieszyć.
— No cóż, nie martw się, może jeszcze jakieś znajdziesz. Napiszemy ogłoszenie i obiecujemy nagrodę – pocieszał Oleg żonę, ale sam nie wierzył własnym słowom.
Znalezienie z wielkim trudem miejsca parkingowego na podwórzu, mężczyzna zaparkował samochód, po czym wraz z Alicją ponuro podążyli w stronę wejścia. Ciemna postać w wielkim, brudnym płaszczu i starych butach kręciła się przy wejściu. Alicja podeszła do drzwi, ocierając łzy i nie rozglądając się. Nagle jednak drogę zagrodziła jej jakaś postać. Okazało się, że był to znany dziewczynie bezdomny mężczyzna.
— Proszę, to jest twoje. „Wrzuciłeś to dziś do mojego pudełka” – powiedział chrapliwie mężczyzna, otwierając ciemną dłoń.
Na jego dłoni błysnął pierścień. Alicja krzyknęła.
— O mój Boże, Oleg, to jest to! To mój pierścionek. To niemożliwe. Dziękuję, dziękuję.
Alicja, nie zwracając uwagi na stęchły zapach wydobywający się od bezdomnego mężczyzny, rzuciła się, by go przytulić, a jej oszołomiony mąż zamrugał oczami. Był realistą i nie mógł uwierzyć, że taki człowiek zwróciłby drogi pierścionek. Prawdopodobnie liczy na nagrodę. Oleg wyjął pieniądze z kieszeni i chciał je dać mężczyźnie, gdy Alicja przestała go obejmować. Ale bezdomny nagle założył ręce z tyłu.
— Nie ma potrzeby, nie o to mi chodzi. Niczego mi nie potrzeba.
Wciąż trzymając ręce z tyłu, bezdomny mężczyzna najpierw się cofnął, a potem zaczął szybko odchodzić. Ale Alicja nie mogła go puścić.
„Poczekaj” – krzyknęła – „masz gdzie przenocować?” Mamy puste mieszkanie, mieszkanie mojej matki. Możesz tam mieszkać przez jakiś czas.
Następnego dnia, 31 grudnia, Iwan Siergiejewicz Aleksiejew nie mógł uwierzyć w swoje szczęście, gdyż było mu ciepło i miał na sobie czyste ubranie. Umył się i położył się spać na miękkiej sofie. A tu jest też telewizor! Iwan będzie mógł uczcić Nowy Rok oglądając telewizję, tak jak dotychczas, w normalnym życiu. Wczoraj wieczorem Alicja i jej mąż przyprowadzili tu pewnego mężczyznę, a dziś na lunch przynieśli sałatkę, kiełbasę i nawet ciepłe danie. Alicja powiedziała:
— Iwanie Siergiejewiczu, całą noc rozmyślałem, jak ci pomóc. Mam przyjaciółkę, jest znaną blogerką. Ma ponad milion subskrybentów. Chcę zrobić ci zdjęcie i opublikować twoją historię na jej blogu. Zwracajmy się do ludzi z prośbą o pomoc w każdy możliwy sposób. Na świecie nie ma ludzi bez dobrych ludzi. Wczoraj sam to udowodniłeś.
Ivan był oczywiście zawstydzony, gdy Alicja zrobiła mu zdjęcie, ale nie odmówił. Niech zamieści to gdzie chce. Oczywiście jest mało prawdopodobne, że to przyniesie jakieś rezultaty, ale ten człowiek już dawno zrezygnował ze swojego życia. No cóż, niech próbuje.
Przyjaciółka Alisy wpadła na pomysł, żeby zamieścić wpis o Iwanie Aleksiejewie. Opowiedziała w nim o bezdomnym mężczyźnie, który oddał pierścionek i w jak trudnej sytuacji się znalazł. Do posta dołączyłam numer karty Alice, aby osoby, które chcą pomóc w jakikolwiek sposób, mogły tam wpłacić pieniądze.
Post opublikowano 1 stycznia, ale ani Alicja, ani jej koleżanka blogerka nie spodziewały się szczególnie dużych darowizn.
I ludzie zostali zainspirowani! Udostępnili post i napisali komentarze. A telefon Alicji cały czas wysyłał wiadomości o wpłacie środków. 2 stycznia stało się jasne, że jeśli sytuacja będzie się tak rozwijać, choćby przez kilka dni, Alicja zdoła zebrać całkiem imponującą kwotę. To może wystarczyć na kupno domu dla Iwana.
3 stycznia otrzymaliśmy wyjątkowo dużą darowiznę od anonimowego dobroczyńcy, a 4 stycznia wydarzyło się coś zupełnie nieoczekiwanego. W komentarzach do wpisu pewna kobieta napisała, że rozpoznała w Iwanie swojego dawno zaginionego brata. Wiele lat temu wyemigrowała za granicę wraz z mężem i kontakt z bratem został utracony. Kobieta poprosiła o dane kontaktowe Iwana, chciała pomóc i zamierzała przyjechać, aby odzyskać dokumenty swojego brata.
Wtedy dla Alicji stało się zupełnie jasne, że Iwan Siergiejewicz Aleksiejew nigdy więcej nie będzie mieszkał na ulicy i że wszystko będzie z nim w porządku!
Ten człowiek kiedyś stracił absolutnie wszystko, ale nie stracił tego, co najważniejsze — swojego sumienia i szlachetności. A za to wszystko zwróci się stokrotnie!
