Jesienny wiatr przeszywał powietrze, zimny deszcz spadał małymi kroplami. Ludzie, którzy przyszli na cmentarz, aby pożegnać zmarłego, trzęśli się z zimna, owijając się szalikami i kołnierzami. Każdy miał jedno życzenie: żeby to się szybko skończyło.
Tylko matka pozostała przy trumnie, nie zwracając uwagi na zimno ani deszcz. Ból rozdzierał ją od środka. Wydawało się, że jego serce pęknie z rozpaczy.
Łzy spływały po jej zapadniętych, szarych policzkach, mieszając się z kroplami deszczu. Od czasu do czasu dotykała twarzy mokrą chusteczką i patrzyła tylko na jeden punkt przed sobą — zamknięte wieko trumny. Tam, w środku, był jej mały chłopiec, jej jedyne dziecko, sens jej życia.
I nie mogła go zobaczyć po raz ostatni. Nie mogła całować go w zamknięte oczy, w czoło, w policzki, nie mogła pieścić jego rąk, ramion. Nie mogła nic zrobić.
Trumna była szczelnie zamknięta. Powiedziano mu, że tak właśnie trzeba zrobić, że tak będzie lepiej. Ale czy teraz jest naprawdę lepiej? Życie się skończyło.
Obok matki była inna kobieta, młoda i piękna. Ku zaskoczeniu wszystkich jego żałobny strój leżał na nim idealnie, podkreślając piękne rysy twarzy i pewną arystokratyczną bladość. Kobieta od czasu do czasu ocierała łzy delikatnymi palcami i wzdychała głęboko.
A jednak nie spojrzała na trumnę. Jej wzrok był utkwiony w szarym niebie, a lekko opuchnięte usta bezgłośnie coś szeptały. Prawdopodobnie słowa pożegnalne.
Ludzie szemrali, zastanawiając się, jak to możliwe, że tak piękna kobieta owdowiała tak młodo, jak to jest niesprawiedliwe. I od razu ogłoszono, że nadszedł czas, aby zakończyć ceremonię, ponieważ matka, Tanya, była w niebezpieczeństwie, że zemdleje i dołączy do syna w grobie. Ale Tatiana nic nie słyszała, nic nie widziała.
Ona pamiętała. Obrazy z przeszłości przewijały się przez jego umysł niczym kalejdoskop. Nie czuła ani zimnego deszczu, ani wiatru, pozostały tylko ból i wspomnienia.
Miała zaledwie 20 lat. Pobiegła do Andrzeja, żeby mu powiedzieć, że będą mieli dziecko, radosna, szczęśliwa. Była wczesna wiosna, pod jego stopami stały kałuże, a słońce tańczyło w blaskach.
Tanya zamknęła oczy i się uśmiechnęła. No i co, miała zamiar wyznać wszystko swojej miłości, on weźmie ją w ramiona i razem pobiegną do urzędu stanu cywilnego, żeby złożyć wniosek. Nie mogło być inaczej, bo Andriej tak bardzo ją kochał.
Ale to inna dziewczyna otworzyła mu drzwi do mieszkania, ubrana w koszulkę Andrieja. Tanya nic nie powiedziała, tylko się cofnęła. Andriej pojawił się za dziewczyną i uśmiechnął się do niej szyderczo.
Dziewczyna uśmiechnęła się pogardliwie, patrząc na Tanię. Nie wiedziała już, jak udało jej się uciec. Obudziła się w akademiku.
Dziewczyny otoczyły ją, pocieszyły i powiedziały, że Andriej wróci, by przeprosić. Ale on nie wrócił. Później dowiedziała się, że Andriej poślubił tę dziewczynę.
Tanya wróciła do domu, do swojej matki. Tam narodził się jego Sacha, jego małe słońce, jego światło. Tanya była bardzo wdzięczna swojej matce za wsparcie i za to, że nie odrzuciła jej, mimo osądów innych.
Ponieważ było to dla niego hańbą, jego córka zaszła w ciążę jeszcze przed ukończeniem studiów i zrezygnowała ze studiów. Jednak jego matka, silna kobieta, wiedziała, jak uciszyć te plotki. Ludzie zwracali się do niej poufale, bo Maria Stepanowną nie była byle kim, była przewodniczącą rady miejskiej.
Ona sama, młoda wdowa, wiedziała, jak ciężkie może być życie, ale zawsze wspierała córkę, mówiąc jej, że ona nadal znajdzie szczęście. Ale czego jeszcze mogła potrzebować Tanya, skoro miała już wszystko, czego pragnęła: swojego małego chłopca i sens swojego życia? Później, gdy Sacha podrósł i poszedł do przedszkola, Tanya ukończyła naukę i zaczęła pracować w szkole.
Z czasem mieszkańcy wioski zrozumieli, że Tanya nie była jedną z tych lekkomyślnych dziewcząt. Poważna, inteligentna, dobra matka, ale po prostu popełniła błąd. Nic się nie stało.
Stało się. Wielu dobrych mężczyzn przychodziło prosić o jej rękę, lecz Tanya nie przyjęła nikogo. Przecież kto chciałby mieć takie dzieci? Ona była tego pewna, nikt inny.
Bała się, że obcy mężczyzna zrobi krzywdę jej dziecku. Nie. Nie było warto.
