Dużo się mówi o wojnie, bo o bohaterach nie wolno zapominać.
Historia tego czołgu została opisana już w latach 70.
Od czasu wydarzeń II wojny światowej do momentu publikacji minęło ponad 25 lat.
Pojazd bojowy odnaleziono w lesie. Czołg dosłownie wrósł w ziemię, a na jego pancerzu zdążyła wykiełkować trawa. Na pierwszy rzut oka wyglądało, jakby załoga po prostu porzuciła maszynę w połowie drogi. Jednak coś nie dawało spokoju: właz był szczelnie zamknięty, a z boku kadłuba widniała duża wyrwa.
W środku odnaleziono żołnierzy — a raczej to, co z nich zostało.
Załogę tworzyło trzech ludzi, dokładnie tak, jak przewidywały regulaminy wojsk pancernych. Wśród nich był Iwan Kołosow, który przed śmiercią zdążył awansować do stopnia młodszego porucznika. Był jednym z pierwszych młodych ludzi, którzy ruszyli na front.
Kiedy badacze otworzyli właz, zobaczyli broń wciąż zaciśniętą w dłoni Kołosowa. W magazynku znajdował się tylko jeden ostatni nabój.
Żołnierze mieli przy sobie rzeczy osobiste — wśród odnalezionych przedmiotów były zdjęcia i listy. Młodszemu porucznikowi nigdy nie udało się wysłać jednego z listów do ukochanej. Dzięki tej korespondencji można jednak odtworzyć, co wydarzyło się w tamtych dramatycznych dniach: jak załoga czołgu trafiła do tego lasu i jaka była ich misja.
Po zebraniu wszystkich informacji i ułożeniu fragmentów listów w całość, stało się jasne, że zadanie bojowe od samego początku było niemal niemożliwe do wykonania. Załoga miała za zadanie wyeliminować wrogie siły, jednak siły te okazały się znacznie liczniejsze.
Nikt nie spodziewał się takiego przebiegu wydarzeń — na polu walki znajdowało się dziewięć radzieckich czołgów przeciwko dwudziestu niemieckim. Już pierwszego dnia przeciwnik zniszczył osiem naszych maszyn. Tylko czołg Kołosowa przetrwał. Kiedy jednak pojazd zaczął płonąć, ładowniczy Orłow wyniósł dowódcę z ognia.
Ranni i osłabieni żołnierze ukryli się w lesie. Stanęli przed wyborem: ucieczka lub walka. Wybrali walkę, mimo że ich czołg był poważnie uszkodzony. Podjęli decyzję wspólnie — postanowili stawić opór do końca.
Wiedzieli, że nie mają szans na przeżycie, ale odmówili kapitulacji i nie wycofali się. Ich odwaga i poświęcenie na zawsze pozostaną świadectwem tamtych czasów.
