Dla Wessenbergów niedzielne popołudnie stało się najgorszym koszmarem w ich życiu – stracili swojego małego synka Teda.
A to wszystko w miejscu, które faktycznie powinno zapewniać ochronę i spokój. Miejsce, w którym nic nie powinno się wydarzyć – a jednak wszystko poszło strasznie nie tak.
Dla Wessenbergów niedzielne popołudnie stało się najgorszym koszmarem w ich życiu – ich młody syn Ted utonął w ich basenie.
Jego martwe ciało unosiło się na wodzie niczym materac powietrzny. Paul Wessenberg natychmiast rzucił się mu na ratunek, ale było już za późno. Ani desperackie próby reanimacji, ani wysiłki wezwanych na miejsce ratowników medycznych nie przywróciły Teda do życia.
Linda Wessenberg prawie załamała się z bólu. Na pogrzebie siedziała milcząca, blada i nieruchoma na ławce – jakby skamieniała, będąc lustrzanym odbiciem swojego zmarłego syna.
Tydzień po śmierci Teda w domu Wessenbergów zapanował chaos. Ból przerodził się w gniew. Linda i Paul kłócili się nieustannie – głośno, ostro, codziennie. Ich drugi syn, mały Clark, pogrążył się w żałobie i wzajemnych pretensjach.
Każdej nocy słyszał, jak jego rodzice krzyczą przez ściany, a ich kłótnie często kończyły się łzami. Paul obwiniał Lindę, Linda obwiniała Paula. A o Clarku nikt nie pomyślał.
Chłopiec wycofywał się coraz bardziej. Przykryty kocem, przytulił się do swojego misia i płakał. Od kiedy odszedł Ted, nic nie było już takie samo. Jego matka zwykła czule go całować na dobranoc. Teraz prawie z nim nie rozmawiała. Śniadanie? Nic. Często po prostu leżała i mówiła, że nie da rady.
Paweł przejął obowiązki domowe, ale nawet jego wysiłki nie przywróciły równowagi rodzinnej. Clarkowi brakowało Teda – nie tylko jako brata, ale jako jedynej osoby, która wciąż go dostrzegała.
Pewnego wieczoru, gdy kłótnia rodziców znów się zaostrzyła, Clark nie wytrzymał dłużej.
„Mamo! Tato! Przestań!” krzyknął i wpadł do sypialni. „Nienawidzę, kiedy się kłócisz!”
„Widzisz, Paul?” Linda syknęła. „On cię nienawidzi. Tak jak ja!”
„I myślisz, że on cię podziwia?” Paul odpowiedział ostro.
Chłopiec stał pośrodku tego wszystkiego – a oni po prostu kłócili się, jakby był powietrzem. Beczka była przepełniona.
„Nienawidzę cię!” Clark wyszeptał przez łzy. „Nie chcę już z tobą mieszkać. Idę do Teda. On był jedynym, który mnie kochał!”
Wybiegł, chwycił bukiet dalii — kwiatów, które on i Ted posadzili w ogrodzie — i pobiegł na pobliski cmentarz.
Podczas gdy jego rodzice nadal kłócili się w domu, Clark samotnie błąkał się wśród nagrobków. Znalazł grób Teda, uklęknął i delikatnie pogłaskał kamień.
„Tak bardzo za tobą tęsknię” – wyszeptał. „Proszę… proszę powiedz aniołom, żeby cię sprowadzili z powrotem.”
Łzy płynęły mu po twarzy, gdy opowiadał, jak bardzo jest samotny. Nikt już się z nim nie bawił, nikt go nie słuchał. Nad cmentarzem zapadła noc, lecz Clark pozostał. Po raz pierwszy od kilku dni zapanowała cisza. Spokojny.
Wtedy za nim coś szelestowało.
Clark odwrócił się zaskoczony. Z ciemności wyłoniły się postacie w czarnych szatach z kapturami, trzymające pochodnie.
„Patrz! Gość w naszym królestwie ciemności” – krzyknął jeden z nich szyderczo. „Nie powinieneś był przychodzić, chłopcze!”
„K-kim ty jesteś?” Clark się zająknął. „Proszę… puść mnie!”
Ale nagle inny głos zagrzmiał w ciemności: „Chad! Dość! Ile razy mówiłem ci, żebyś nie robił tu swoich bzdur?!”
Wystąpił starszy mężczyzna – dozorca cmentarza, pan Bowen. Wygnał młodych ludzi, którzy okazali się niegroźną szkolną „sektą”, która po prostu paliła złe oceny.
„Nie martw się, chłopcze” – powiedział uspokajająco. „Chodź ze mną. Zabiorę cię w bezpieczne miejsce”.
W domku Bowena Clarkowi podano gorącą czekoladę. Starzec słuchał – naprawdę słuchał – gdy Clark opowiadał mu o smutku i zimnie panującym w domu.
Tymczasem Linda zauważyła, że Clark zniknął. Ogarnęła ją panika. Jego słowa odbiły się echem w jej głowie: „Idę do Teda”. Pobiegła na cmentarz. Tam poznała Paula i razem rozpoczęli poszukiwania.
Nastolatkowie wkrótce przyznali, że Bowen porwał chłopca.
Kiedy Linda i Paul dotarli do domku, usłyszeli, jak ich syn mówi: „Czuję, że nikt mnie już nie kocha…”
„Twoi rodzice bardzo cię kochają” – powiedział Bowen. „Ale są też pełne bólu. Spróbuj to zrozumieć”.
Linda nie mogła już dłużej powstrzymywać się. Wpadła do pokoju, padła na kolana i przytuliła syna.
„Przepraszam bardzo, kochanie!” szlochała. «Tak bardzo cię kocham.»
Paul podziękował Bowenowi cichym spojrzeniem pełnym wdzięczności – mężczyzna otworzył im wszystkim oczy.
Od tego dnia wszystko się zmieniło. Wessenbergowie zaczęli znów ze sobą rozmawiać. Razem przeżywali żałobę. I na nowo dowiedzieli się, co znaczy być rodziną.
