James pisał listy do swojego syna, z którym nie utrzymywał kontaktu, ale przez lata nie otrzymywał odpowiedzi. Pewnego dnia jej syn Andrew wysłał jej zdjęcie z wiadomością, w której poprosił ją o zaprzestanie kontaktu.
Nie mogąc się powstrzymać, James pojechał do syna, aby go odwiedzić, ale okazało się, że Andrew może już niedługo nie pożyć.
James był niespokojny.
Po raz kolejny była to słaba próba.
James westchnął głęboko, zlizał znaczek i nakleił go na kopertę zaadresowaną do jego syna Andrew.
Nie utrzymywali ze sobą kontaktów od czasu pogrzebu zmarłej żony Jamesa.
Pomimo prób Jamesa, by naprawić zepsute relacje z synem, Andrew odrzucał wszystkie jego wysiłki.
Tego dnia James wyjął stosy rachunków ze skrzynki pocztowej, usiadł i rzucił koperty na stolik kawowy.
Wtedy jego wzrok padł na jeden list i serce podskoczyło mu…
James przetarł oczy, rozerwał kopertę i wyjął zdjęcie Polaroid.
«ANDREW!» James szepnął, patrząc na zdjęcie Andrew uśmiechającego się do aparatu, obejmującego żonę ramieniem.
Obok nich stali ich dwaj mali chłopcy z najpiękniejszymi uśmiechami na twarzach.
Oczy Jamesa napełniły się łzami i miał nadzieję, że syn w końcu mu wybaczył.
Kiedy jednak odwróciła zdjęcie, mając nadzieję, że znajdzie w nim pełną miłości wiadomość od syna, zobaczyła coś innego.
Coś, co zmroziło mu krew w żyłach.
„James, nigdy nie będziesz częścią tej rodziny.
Przestań wysyłać listy.
I wkrótce nie będzie już nikogo, kto mógłby ich przyjąć pod tym adresem.
„Co? Przeprowadzasz się gdzieś?” James pomyślał natychmiast.
Dręczyły go różne myśli.
W końcu po latach Andrew się odezwał.
James podejrzewał, że w tej historii kryje się coś więcej i postanowił spotkać się z synem.
Andrew mieszkał osiem godzin drogi stąd i James był skłonny odbyć tę podróż.
Następnego dnia James jechał autostradą.
Długie podróże dają możliwość zastanowienia się nad wszystkim, co wydarzyło się w przeszłości.
Prawda jest taka, że nie mógł winić Andrew za zerwanie kontaktu.
To była wina Jamesa.
Dziesięć lat temu…
„Co tu się, do cholery, dzieje?” Krzyk przestraszył Jamesa, który był całkowicie skupiony… na kobiecych piersiach.
Z bijącym sercem James wyskoczył z łóżka, szybko podciągnął spodnie i pobiegł do drzwi, gdzie czekał na niego wściekły Andrew.
„Andy, synu, to nie to, co myślisz! Ja… ja tylko…” James wyjąkał.
«WYJAŚNIJ CO??
„Czy jesteś w łóżku mamy… tuląc się do swojej sekretarki?” Andrew krzyknął i wyszedł z pokoju, a James podążył za nim, cały czerwony ze wstydu.
Tato, proszę nie mów mamie.
„Przepraszam” – błagał.
„Nie powiem mamie, że tu byłeś, że twoja sekretarka grzała łóżko, podczas gdy mama gniła w szpitalu” – warknął Andrew.
„Nigdy nie powiem mamie, że jej mąż jest… kawałkiem k…»
„Andy, przepraszam.
„Ja… ja po prostu…” James przeprosił szybko, nie śmiąc spojrzeć na syna.
«Zejdź mi z oczu!» Andrzej krzyknął.
„Chcę, żebyś poszedł do mamy… i był z nią.
Weźmiesz go za rękę i powiesz mu, jaki był niesamowity.
To zostanie między nami.
Czas zdawał się spłatać Jamesowi okrutnego figla, gdyż trzy miesiące później stracił swoją matkę, Vivienne.
Kiedy lekarze stwierdzili zgon, Andrew wyrzucił ojca z pokoju.
„Zajmę się tym… Zobaczymy się na pogrzebie” – powiedział przez zaciśnięte zęby.
Andrew wygłosił piękną mowę na pogrzebie swojej matki, której słowa wzruszyły Jamesa i pozostałych gości do łez.
To złamało serce Jamesa i nie mógł uwierzyć, jak głupio było nawiązać romans ze swoją sekretarką, podczas gdy jego żona cierpiała na chorobę.
Jedyną pociechą było to, że jego zmarła żona nigdy nie dowiedziała się o romansie Jamesa, a on obiecał sobie, że pogodzi się z synem.
Jednak gdy pogrzeb się skończył i goście rozeszli się, Andrew podszedł do ojca i obrzucił go zimnym spojrzeniem, które wywarło presję na Jamesie.
«Nigdy mnie już nie zobaczysz!» oświadczył Andrzej.
„Andy, proszę… nie, proszę nie rób tego.
„Daj mi szansę” – błagał James.
Jednak Andrew odszedł, a James patrzył, jak znika za bramą cmentarza.
Głośny klakson przywrócił Jamesowi te myśli, gdy podjechał przed dom Andrew i zapukał do drzwi.
„Pan Carson?” odpowiedziała kobieta, która otworzyła drzwi.
Była to żona Andrew, którą James od razu rozpoznał, chociaż nigdy się nie spotkali.
Widziałem ją na starych rodzinnych fotografiach.
„Jesteś żoną Andrew, prawda?” zapytał James.
„Czy mogę zobaczyć mojego syna?”
„Tak, jestem Ashley… proszę wejść” – odpowiedziała kobieta.
„Obawiam się, że nie widzisz Andrew.
„Nie ma go tu”.
„Proszę, kochanie… Chcę go zobaczyć i z nim porozmawiać” – powiedział James z desperacją w oczach.
„Panie Carson, nie kłamię.
Andrew tu nie ma.
„Gdzie to jest?”
W pracy?»
„Nie… on jest… w szpitalu” – wyjawiła Ashley, gdy James był zszokowany tą nowiną.
Andrew czekał na przeszczep, ponieważ obie nerki przestały działać.
„Obawiam się, że nie mogę cię zobaczyć” – kontynuowała Ashley.
„On nie chce potwierdzić twojej wizyty.
Nie możemy go już bardziej stresować, bo już dość przeszedł.
Nie mogę pozwolić, żebyś go zdenerwował.
„Nie, proszę.”
Mój syn umiera… a ty prosisz mnie, żebym go nie widziała? James argumentował.
„Czekałem dziesięć lat, żeby z nim porozmawiać.
Proszę pozwolić mi porozmawiać z lekarzami.
Ashley westchnęła, zgodziła się i natychmiast udała się do szpitala.
W szpitalu dr Mullins przekazał im złe wieści o Andrew.
„Twoje ciało nie reaguje na nową dializę” – powiedział dr Mullins Jamesowi i Ashley.
„Musimy znaleźć dawcę tak szybko, jak to możliwe”.
Po długiej chwili James spojrzał na lekarza i rozpłakał się, składając ręce w modlitwie.
„Oddam nerkę”.
„Nie, nie możemy tego zrobić” – powiedziała Ashley zmartwiona.
«To??
Dlaczego nie?
„Muszę… Muszę uratować mojego syna” – powiedział James, całkowicie zdezorientowany.
„Mój mąż i jego ojciec są w konflikcie, panie doktorze” – powiedziała Ashley doktorowi Mullinsowi.
„To by na niego wpłynęło i odrzuciłby tę propozycję, gdyby wiedział, że dawcą jest jego ojciec”.
«Rozumiem.
Ale najpierw musimy się dowiedzieć, czy pan Carson jest przypadkiem.
„Poza tym, Ashley, to może być ostatnia szansa twojego męża” – wyjaśnił dr Mullins.
„Ale doktorze… powiedziałeś, że możemy poczekać, aż znajdziemy dawcę… i że Andrew był wysoko na liście.
Nie widzę nic złego w tym, że pan Carson mi pomaga.
Ale to byłby duży problem i nie sądzę, żeby mój mąż się na to zgodził” – Ashley wyraziła swoje zaniepokojenie.
„A co jeśli on w ogóle nie będzie wiedział?” James przerwał.
«Co masz na myśli?» Ashley zapytała, marszcząc brwi.
„Nie musisz wiedzieć, kim jest twój dawca!” powiedział James.
„Ale czy to nie jest nielegalne?” Zapytała Ashley.
„Nie, Ashley, to nie jest nielegalne.
Zobaczmy, czy pan Carson może zostać dawcą Andrew.
„Ashley, proszę” – James złapał ją za ramię.
„Chcę, aby Andrew żył długo i zdrowo… i aby był szczęśliwy z tobą i dziećmi.
Daj mi tylko szansę, żebym mógł mu pomóc.
O nic więcej nie proszę. Tylko to.
Jak tylko operacja się skończy, wyjdę.
Nigdy więcej nie będę go niepokoić.
Choć Ashley miała wątpliwości i nie była pewna konsekwencji, zgodziła się.
„OK, przeprowadźmy testy.”
Na szczęście James okazał się idealnym kandydatem.
Pan Mullins poinformował Andrew, że znaleźli dawcę.
Ku zaskoczeniu wszystkich Andrew nie zadał żadnych pytań i po prostu podziękował „anonimowemu darczyńcy”.
Po 15 dniach od operacji Andrew został wypisany ze szpitala.
Z upływem czasu jego statystyki uległy poprawie i nie było już objawów odrzucenia narządu.
Minęło kilka tygodni.
Andrew poczuł się jak nowy człowiek i przygotowywał się do powrotu do pracy.
Ale martwiłem się o Ashley.
„Kochanie, teraz czuję się już całkowicie dobrze” – powiedział Andrew, podchodząc do niej.
„Czy nie słyszałeś, co dr Mullins powiedział nam ostatnio podczas naszej wizyty?”
„Mam nadzieję, że wszystko będzie szło dobrze, Andrew” – powiedziała Ashley, podnosząc stos poczty leżący na stoliku kawowym.
„Zamierzam uporządkować te sprawy.”
„Poczekaj, pozwól, że to zrobię za ciebie!” Andrzej nalegał.
Kiedy wziął papiery, nagle wypowiedział przekleństwo.
„Jeszcze jeden list?”
Ten człowiek nie rozumie aluzji.
„Dlaczego nie może nas zostawić w spokoju?” Andrzej warknął.
„Mówisz o swoim ojcu?” Ashley zapytała Andrew.
„Kto jeszcze?”
Wysłał kolejny list.
Minęło kilka tygodni.
Ale kogo to obchodzi?
„Idzie prosto do kosza!”
Andrew miał już wyrzucić kopertę do kosza, gdy Ashley podskoczyła.
„POCZEKAJ! NIE WYRZUCAJ TEGO…” krzyknął.
„PRZECZYTAJ!”
«Co do diabła?
Przestań krzyczeć, Ash… Prawie dostałam zawału serca!
I przeczytać ten głupi list?
Nie ma mowy.»
„ON JEST DAWCĄ, ANDREW.
TWÓJ OJCIEC JEST DARCZYŃCĄ! Ashley krzyknęła, pozostawiając Andrew zamarłego w miejscu.
«TO??»
Andrew zatrzymał się w szoku.
„C-jak to się stało?”
Obiecałem zachować to w tajemnicy.
Ale nie mogę tego znieść dłużej.
Przepraszam, że ci nie powiedziałem.
Twój ojciec… przyjechał kilka tygodni temu.
I oddał nerkę, kiedy wiedział, że potrzebny jest dawca, a nie było nikogo dostępnego.
Andrew nie mógł się pogodzić z tą informacją i zwrócił się do Ashley.
„Okej… rozumiem.
W porządku.
To nie twoja wina.
„Gdybym wiedział, że to on jest dawcą, prawdopodobnie bym go odrzucił… bo nadal nie mogę mu wybaczyć” – powiedział, obejmując ją.
«Ja wiem.
Ale wszyscy popełniamy błędy.
Twój ojciec od dłuższego czasu płaci cenę za swoje błędy.
Myślę, że nadszedł czas, aby zostawić te błędy za sobą i mu wybaczyć.
Po długim namyśle Andrew przytulił Ashley.
„Może masz rację.
Ale nie napiszę do niego listu.
Pójdę to zobaczyć osobiście.
Więc natychmiast wsiedli do samochodu i ruszyli, żeby zobaczyć Jamesa.
Andrew zaczął walić pięścią w drzwi ojca, ale nikt nie odpowiadał.
„Tato… otwórz.”
To ja!»
Chwilę później usłyszał za sobą piskliwy głos.
„Hej, co tam robisz?”
Andrew odwrócił się i zobaczył zbliżającą się starszą kobietę ubraną w strój ogrodniczy.
Przepraszam, jeśli byłem głośny.
„To dom mojego ojca… i przyszedłem go zobaczyć” – powiedział Andrew schodząc po schodach ganku.
„Czy jesteś synem Jamesa?” zapytała kobieta, unosząc brwi.
«Nie wiesz?»
„Wiesz co?”
„James zmarł” – powiedziała kobieta.
„Słyszałem, że po operacji dostał infekcji i został przyjęty do szpitala.
Zmarł kilka dni temu.
Przez lata Andrew myślał, że śmierć ojca nie będzie dla niego żadnym problemem.
Przez lata płakał za matką, powtarzając sobie, że jest jego jedyną matką.
Że tej pustce nic nie będzie w stanie dorównać.
Jednak pustka, jaka pozostała tamtego dnia w jego sercu, opowiadała inną historię.
Kiedy Andrew był gotowy wybaczyć ojcu i rozpocząć nowy rozdział w ich życiu, jego ojca już nie było.
„Przybyłem za późno…” – wybuchnął płaczem.
