„Okej, chłopaki, muszę iść!” – krzyknął Roman, wskakując na stopień pociągu, który już ruszył.
Przyjaciele machali do niego z peronu, ktoś próbował go zawołać.
Uśmiechnął się.
Minęły trzy lata od jego powrotu z wojska.
W tym czasie udało mu się znaleźć pracę i rozpocząć naukę na odległość na uniwersytecie.
Ale po prostu tak – pojechałam do innego miasta – to był pierwszy raz.
On i jego przyjaciele mieli wspólną przeszłość – sierociniec.
Jako dzieci byli sierotami, teraz byli dorosłymi z własnymi celami, marzeniami i planami.
Ania i Pietia pobrali się, kupili mieszkanie na kredyt i spodziewali się dziecka.
Roma był szczerze szczęśliwy z jej powodu, a nawet trochę zazdrosny – w dobrym tego słowa znaczeniu – bo pragnął tego samego.
Jednak jego ścieżka życiowa potoczyła się inaczej.
Już w pierwszych latach pobytu w szkole z internatem zadawał sobie pytanie: Kim jestem?
Skąd pochodzę?
Dlaczego tu trafiłem?
Wspomnienia były niewyraźne, jak fragmenty snu, lecz głęboko w sercu pozostało w nim ciepłe uczucie czegoś dobrego z przeszłości.
Jedyną rzeczą, jaką udało mu się ustalić, było to, że przyprowadził go pewien mężczyzna.
Młody, schludnie ubrany, około trzydziestu lat.
Dowiedział się o tym od babci Njury – najstarszej sprzątaczki, która wówczas jeszcze nie była na emeryturze.
„Byłam wtedy młodsza, a moje oczy przypominały oczy jastrzębia” – powiedziała.
„Patrzę przez okno, a tam on stoi pod latarnią i trzyma małą za rękę.
Chłopiec miał może trzy lata, nie więcej.
Porozmawiaj z nim poważnie, jak z osobą dorosłą.
Wtedy zadzwonił dzwonek do drzwi – i jego nie było.
Poszedłem za nim, ale on był tak szybki, jakby go tam w ogóle nie było.
Dziś rozpoznałbym go od razu.
Miał wyjątkowy nos – długi i spiczasty, jak u Casanovy.
W pobliżu nie ma żadnego samochodu – więc jestem miejscowy.
A on nawet nie założył dziecku rękawiczek.
Roma oczywiście nic nie pamiętała.
Ale po latach rozmyślań doszedł do wniosku, że prawdopodobnie był to jego ojciec.
To, co stało się z jego matką, pozostało tajemnicą.
Jednak przywieziono go do sierocińca odpowiednio ubranego i otoczonego opieką.
Tylko jedna rzecz przykuła uwagę nauczycieli – duża, blada plama na klatce piersiowej, sięgająca aż do szyi.
Początkowo sądzono, że to oparzenie, jednak później lekarze stwierdzili, że to rzadka forma znamienia.
Babcia Nyura mówiła, że takie cechy są często dziedziczne.
„No, babciu Nyura, chcesz, żebym przeszedł się po plażach i pooglądał skórę wszystkich?” – zaśmiał się Roma.
Ale kobieta tylko westchnęła.
Stała się jego najbliższą przyjaciółką, niemal jak matka.
Po ukończeniu studiów przyjęła go do swojego domu:
„Dopóki nie znajdziesz mieszkania, zamieszkaj u mnie.
Nie wypada ci przeglądać ofert mieszkań na wynajem.
W tamtym momencie Roma powstrzymywał łzy – w końcu był już mężczyzną.
Ale jak mógłby zapomnieć te chwile, gdy po kolejnym „sprawiedliwym” pobiciu, przyszedł do niej do magazynu i wypłakał się jej na kolanach?
Zawsze chciał chronić, nawet mając do czynienia ze starszymi ludźmi.
Pogłaskała go po głowie i rzekła:
„Dobrze, że jesteś takim słodkim i uczciwym chłopcem, Romka.
Ale z twoją naturą życie nie jest łatwe.
Wcale nie jest to łatwe.”
W tamtym momencie nie rozumiał tych słów.
Dopiero po latach zrozumiał jego głębię.
Anja od urodzenia była w sierocińcu.
Petja przyszedł później, gdy Roma miała jedenaście lat.
Był szczupły i wysoki, Petja był powściągliwy i wrażliwy.
Został przywieziony po tragicznej historii: jego rodzice otruli się zanieczyszczonym alkoholem.
Początkowo Petka trzymał się z daleka od wszystkich.
Ale potem wydarzyło się coś, co połączyło ich jako rodzinę – nie więzami krwi, ale prawdziwą więzią.
Anja nie cieszyła się sympatią.
Rudy, drobny, cichy – idealny obiekt drwin.
Niektórzy ją dokuczali, inni ciągnęli ją za warkoczyki, a jeszcze inni ją po prostu kopali.
Tego dnia starsze dzieci były szczególnie okrutne.
Roma nie mógł stać bezczynnie – rzucił się na nią, żeby ją chronić.
Ale siły były zbyt nierówne.
Po dziesięciu minutach leżał już na ziemi, chroniąc twarz przed uderzeniami.
Anja krzyczała, wymachując szkolną torbą jak mieczem.
I nagle wszystko ucichło.
Krzyki, kopniaki, szyderstwa – jakby ktoś wyłączył dźwięk.
Ktoś zabrał Romę.
Petka stanął przed nim.
„Dlaczego wskoczyłeś?
Nie możesz walczyć!”
„Czy mam po prostu patrzeć, jak ją biją?”
Petka zastanowił się przez chwilę, po czym uścisnął mu dłoń:
„Wszystko w porządku. Umowa stoi?”
Od tego momentu rozwinęła się między nimi przyjaźń.
Anja spojrzała na swego wybawcę z takim podziwem, że Roman zasłonił jej usta dłonią:
„Zamknij usta, bo połkniesz muchę.”
Pietia się roześmiał:
„Hej, mała, od teraz – jeśli coś się stanie, przychodź do mnie od razu.
Powiedz wszystkim, że jesteś pod moją ochroną.
Od tego dnia Petja traktował trening fizyczny Romy poważnie.
Na początku Roma uważał to za nudne – wolałby przeczytać książkę, ale Petja wiedział, jak go zmotywować.
Z czasem Romowie zaczęli to lubić.
Zamiast trójek ze sportu, miał teraz doły na świadectwie, jego mięśnie stały się silniejsze, a dziewczyny częściej na niego patrzyły.
Petja jako pierwszy opuścił szkołę z internatem.
Anja płakała, a on ją przytulił i powiedział:
„Nie płacz, maleńka.
Na pewno wrócę.
Nigdy cię nie okłamałem.
Wrócił – ale tylko raz, po czym wstąpił do wojska.
A kiedy wrócił, Anja już pakowała walizkę.
Wszedł do pokoju w mundurze, z bukietem kwiatów w ręku:
„Jestem tu dzięki niej.
Bez ciebie wszystko było ponure.”
W międzyczasie Anja stała się piękną, przyciągającą wzrok młodą kobietą.
Gdy się odwróciła, Petja ze zdziwienia upuścił kwiaty:
„Wow! Wyglądasz oszałamiająco!
Może już nie chcesz być moją żoną?”
Uśmiechnęła się:
„Tak, mam. I ty też nie jesteś zły.”
Po odbyciu służby wojskowej Petja został przeniesiony do miasta, do którego teraz zmierzał Roma.
I postanowił: na pewno ją odwiedzi.
Zwłaszcza jeśli mieliby dziecko – on byłby jedynym ojcem chrzestnym.
Roma rozgościł się wygodnie w przedziale; tym razem nie oszczędzał i zdecydował się na przedział sypialny.
Musiał się dobrze wyspać przed pracą – pracował na wysokościach w budownictwie.
Ukochana praca, przyzwoite wynagrodzenie, brak nadmiernych nadgodzin – czasu na naukę i przyjaciół było pod dostatkiem.
Gdy już miał zasnąć, usłyszał krzyki dochodzące z korytarza.
Jakiś mężczyzna krzyknął i zażądał natychmiastowego opuszczenia przedziału.
Roma starał się ignorować hałas, ale wkrótce szorstki głos zmieszał się z drżącym, płaczącym głosem kobiety — był tak znajomy, że wszystko w jego wnętrzu się skurczyło.
Podobnie jak Baba Nyura.
Roma spojrzał na korytarz.
Młody konduktor stał przed sąsiednim przedziałem i trząsł się ze strachu.
„Co tam się dzieje?”
„Jest taki jeden «ważny» facet” – odpowiedziała szeptem. „Babcia niechcący uderzyła się w szklankę z herbatą i wylała mu ją na koszulę.
A teraz krzyczy, jakby należało ich natychmiast potępić.
Tymczasem mężczyzna nadal krzyczał:
„Wynoś się stąd, stara wiedźmo!
Tylko psujesz powietrze wokół siebie!»
Roma wystąpiła naprzód:
„Koleś, powinieneś się trochę uspokoić.
Przed tobą stoi starsza osoba.
To nie jej wina i nawiasem mówiąc, zapłaciła za przejazd.
„Wiesz kim jestem?
Jeden telefon – i nie będziesz już w tym pociągu!”
„Nie obchodzi mnie, kim jesteś.
Wszystkie szczęki łamią się w ten sam sposób – i te „ważne”, i te proste.
Mężczyzna nagle zamilkł.
Roman pochylił się ku starszej kobiecie:
«Proszę ze mną.
Zamieńcie się miejscami – moje są do waszej dyspozycji.”
Starsza kobieta nie mogła powstrzymać łez – były to łzy wdzięczności.
Konduktor spojrzał na Romę z szacunkiem.
Wrócił do przedziału, rzucił torbę na siedzenie i rozpiął koszulę.
Mężczyzna zbladł.
„Co masz na piersi?”
Roma spojrzał na niego spokojnie:
„Nie martw się, to nie jest zaraźliwe.
Od urodzenia.”
«Mój Boże…»
Mężczyzna powoli opadł na leżak.
Roma zmarszczył brwi:
«Co słychać?»
Drugi zaczął rozpinać koszulę drżącymi rękami.
Pod spodem było dokładnie to samo znamię.
„Przychodzę do ciebie… żeby przeprosić.
Nie mogę spać w nocy, słyszę twoje dziecinne krzyki…»
„To ty zostawiłeś mnie pod drzwiami sierocińca?”
«Tak.
Byłem tchórzem.
Wybacz mi.
Byłem wtedy żonaty.
A twoja matka, Marina…
Przyszła do mnie i powiedziała, że ma raka i może wkrótce umrzeć.
Poprosiła mnie, żebym zabrał cię ze sobą.
Ale moja żona powinna wrócić za kilka godzin.
Wystraszyłem się…
Zabierałem cię do domu i wyprowadziliśmy się.
Wiele lat później Marina mnie odnalazła.
Leczenie pomogło – przeżyła i teraz cię szuka.
A ja… powiedziałem, że umarłeś.
„Gdzie ona teraz jest?”
„Po udarze trafiła do domu opieki.
To było jakieś dziesięć lat temu.
„A także w twoim mieście.”
Roman nic nie powiedział, wyszedł z przedziału i poszedł do konduktora.
„Słyszałam wszystko” – powiedziała cicho. „Jeśli chcesz, możesz odpocząć ze mną chwilę.”
«Dzięki.
I myślę, że wiem, o który dom chodziło.
Nie poszedł do pracy, tylko zadzwonił i wszystko wyjaśnił.
Dyrygentka miała na imię Katja – podróżowała z nim.
Był jej wdzięczny – gdyby nie ona, byłoby to zbyt przerażające.
„Marina… zdjęcie zrobione po udarze, który miałam około dziesięciu lat temu…”
„Jest taki jeden.
Maria Pawłowna.
Cudowna kobieta.
Ale ona zawsze mówiła, że nie ma nikogo – jej syn umarł.
A ty?»
Roman wzruszył ramionami:
„Może syn.
Jeśli naprawdę nią jest.
„Po prostu wejdź.”
Kobieta na wózku inwalidzkim podniosła wzrok znad robótki.
Uśmiechnęła się.
Pielęgniarka jęknęła:
„Wyglądasz jak wierna kopia samego siebie!”
Marina upuściła kłębek wełny:
Zawsze wiedziałem, że żyjesz.
Poczułem to.”
Minęły dwa lata.
Marina ukończyła rehabilitację, za którą zapłacił Roman.
Przeczytała wnukowi bajkę, podczas gdy Katja, jego żona, przygotowywała ucztę.
Dziś dowiedziała się, że znowu jest w ciąży.
