Jej mąż nazywał ją Ramoną, ale często mówił do niej „zabłąkana wieśniaczka”, nie wiedząc, że kobieta odziedziczyła milionową fortunę po ojcu.
Alexandru zawsze uważał się za szczęściarza. Odnosił sukcesy zawodowe, nosił drogie garnitury, jadał kolacje w restauracjach z widokiem na miasto – to był jego codzienny świat.
Miał też żonę: Ramonę, prostą dziewczynę ze wsi, którą „sprowadził” do miasta jak książę z bajki, wybierający swoją wybrankę.
Z czasem jednak Alexandru stawał się coraz bardziej zirytowany. Skromne nawyki Ramony, jej niepewność w „dobrym towarzystwie”, zamiłowanie do starych ubrań – wszystko to doprowadzało go do szału.
Ramona już dawno przywykła do upokorzeń. Od chwili, gdy Alexandru przywiózł ją do miasta, czuła się obco w jego świecie. Najbardziej jednak przez Ileanę Popescu – swoją teściową, kobietę o zimnym spojrzeniu i ostrym języku.
— Ty nic nie rozumiesz!
Każda kolacja była dla Ramony próbą.
— Znowu za słona zupa! — skrzywiła się Ileana i odsunęła talerz. — Czego można się spodziewać po dziewczynie ze wsi? Tylko ziemniaki potrafi wykopać!
— Mamo, naprawdę się starałam… — szepnęła Ramona.
— Starałaś się?! — prychnęła pogardliwie teściowa. — Ty się bardziej nadajesz do obory niż do tego domu!
Alexandru tylko się zaśmiał:
— Co poradzić? Jest ze wsi…
Ramona milczała.
— Przynosisz wstyd naszej rodzinie!
Kiedy Alexandru zapraszał gości, prosił Ramonę, żeby się nie pokazywała:
— Byłoby mi wstyd przed kolegami. Lepiej zostań w sypialni, skoro nie umiesz się zachować.
Pewnego razu Ramona odważyła się jednak pójść na firmowe przyjęcie męża, w skromnej niebieskiej sukience.
— Wyglądasz, jakbyś wypadła z trumny babci w środku tornada! — syknęła Ileana. — Pomyślą, że jesteśmy żebrakami!
Alexandru zaśmiał się nerwowo:
— Wybaczcie, moja żona… wiecie, pochodzi ze wsi.
Goście uśmiechali się wymuszenie, a Ramona czuła, jak ziemia usuwa się jej spod nóg.
— Nawet dziecka nie potrafisz donosić!
Gdy Ramona straciła ciążę w trzecim miesiącu, Ileana nie kryła pogardy:
— Nic dziwnego – takie nieoświecone kobiety jak ty nie są zdolne do urodzenia dziecka. Alexandru powinien był znaleźć sobie prawdziwą kobietę, nie ciebie…
Alexandru jej nie bronił. Wzruszył tylko z irytacją ramionami:
— Przestań jęczeć! Zrobimy sobie nowe.
— Jesteś nic niewarta.
Ramona przywykła, że jej zdanie się nie liczy.
— Kupujemy ten samochód — ogłaszał Alexandru, nie pytając jej o zdanie.
— Przeprowadzamy się do tej dzielnicy — decydowała Ileana.
— Będziesz nosić to, co ja wybiorę — mówił Alexandru.
Pewnego dnia Ramona nieśmiało zaproponowała:
— Może mogłabym zapisać się na jakiś kurs? Chciałabym się czegoś nauczyć…
— Ty?! — przerwała jej teściowa. — Naucz się lepiej doić krowy, zamiast iść do szkoły!
Alexandru tylko zakręcił palcem przy skroni:
— Poruszasz się jak żółw! — wrzasnął któregoś ranka, gdy Ramona szykowała się nieco wolniej. — Koniec z tym wiejskim zachowaniem!
Właśnie wycierała ręce w fartuch, gdy rozległ się dzwonek do drzwi. Przed wejściem stał nieznajomy mężczyzna w eleganckim garniturze, z teczką w ręku.
— Pani Ramona Stancu? Nazywam się Dumitru Ionescu, jestem adwokatem. Szukam pani od ponad roku.
Ramona zmarszczyła brwi, zdezorientowana:
— Mich?… Ale dlaczego?…
— Jestem pełnomocnikiem prawnym pańskiego ojca, Constantina Stancu — powiedział adwokat spokojnym tonem. — Z przykrością muszę panią poinformować, że zmarł półtora roku temu.
Ramonie ugięły się kolana. Nie widziała ojca od siedmiu lat, odkąd przeprowadziła się z Alexandru do miasta.
Relacje z rodzicami stopniowo się ochładzały — głównie przez Alexandru i jego matkę, którzy uważali, że „więzi z wioską” przeszkodzą jej w integracji z miejskim społeczeństwem.
— Proszę wejść — wydusiła w końcu i zaprowadziła prawnika do kuchni, jedynego miejsca w domu, gdzie czuła się naprawdę swobodnie.
Podała mu filiżankę herbaty i usiadła naprzeciwko — wciąż oszołomiona.
— Pański ojciec zostawił testament, w którym uczynił panią jedyną spadkobierczynią — wyjaśnił Dumitru, wyciągając z teczki plik dokumentów. — Chodzi o jego majątek na wsi, ale również… o inwestycje.
— Inwestycje? — zapytała Ramona zdezorientowana. Jej ojciec zawsze wydawał się jej po prostu prostym rolnikiem.
Dumitru uśmiechnął się lekko.
— Pani Stancu, pani ojciec był jednym z pierwszych, którzy zainwestowali w ziemie wokół rodzinnej wsi. Dziesięć lat temu, gdy ogłoszono budowę autostrady, która miała tamtędy przebiegać, kupował hektar za hektarem.
Później, z moją pomocą, zainwestował w akcje. Całkowita wartość spadku wynosi około trzech milionów euro.
Ramona zaniemówiła. Jej ojciec, którego Alexandru i jego matka zawsze nazywali „niewykształconym starym chłopem”, w rzeczywistości był sprytnym inwestorem.
— Dlaczego… dlaczego nigdy mi o tym nie powiedział?
— Próbował — odparł prawnik i wyjął z teczki kopertę. — Proszę przeczytać ten list. Zostawił go dla pani.
Ramona drżącymi rękami otworzyła kopertę i zaczęła czytać znajomy charakter pisma swojego ojca:
„Moja kochana córko,
jeśli czytasz te słowa, to znaczy, że mnie już nie ma. Wybacz, że nigdy nie powiedziałem ci o moich interesach.
Chciałem cię chronić — pozwolić ci znaleźć własną drogę w życiu, aby pieniądze nie wpływały na twoje decyzje ani na decyzje ludzi wokół ciebie.
Widziałem, jak traktują cię twój mąż i jego matka. Wielokrotnie próbowałem się z tobą skontaktować, ale blokowali każdy mój krok.
Ostatnim razem, gdy przyszedłem do waszego mieszkania, twoja teściowa powiedziała mi, że nie ma cię w domu — chociaż widziałem cię w oknie.
Teraz, moja kochana córko, masz wolność, by sama zdecydować o swojej przyszłości. Te pieniądze należą tylko do ciebie — nie do twojego męża ani do jego rodziny. To twoje prawo.
Zawsze cię kochałem i byłem z ciebie dumny, nawet jeśli nigdy nie potrafiłem ci tego powiedzieć.
Z miłością — twój tata”
Łzy spływały po policzkach Ramony, gdy skończyła czytać list. Wszystkie te lata upokorzeń, wszystkie raniące słowa…
— Czy to wszystko… jest zgodne z prawem? — zapytała w końcu, unosząc wzrok na prawnika.
— W stu procentach. Mamy wszystkie potrzebne dokumenty. Spadek należy wyłącznie do pani, nie do pani męża. Zgodnie z prawem, spadek nie wchodzi w skład wspólnego majątku małżonków.
W tym momencie drzwi mieszkania nagle się otworzyły i do środka wszedł Alexandru, tuż za nim jego matka.
— Co tu się dzieje? Kim jest ten mężczyzna? — zapytał podejrzliwie, spoglądając na prawnika.
Ramona powoli wstała i po raz pierwszy od siedmiu lat poczuła w sobie nową siłę. Starła ostatnie łzy i spojrzała mężowi prosto w oczy.
— To prawnik mojego ojca. Okazuje się, że twoja „wieśniaczka” właśnie odziedziczyła trzy miliony euro.
Twarz Alexandru natychmiast się zmieniła. Oczy się rozszerzyły, a wyraz pogardy ustąpił miejsca wymuszonemu uśmiechowi.
— Kochanie, co za wspaniała wiadomość! Musimy to uczcić!
Ileana, dotąd nieruchomo stojąca w drzwiach, szybko podeszła i próbowała objąć Ramonę.
— Moja kochana synowo, co za błogosławieństwo dla naszej rodziny!
Ramona cofnęła się o krok i uniknęła uścisku.
— Nie dla naszej rodziny — powiedziała spokojnie. — Dla mnie. Panie Ionescu, chciałabym porozmawiać o dalszych krokach. I proszę umówić mnie z adwokatem rozwodowym.
Tego wieczoru Ramona po raz pierwszy od siedmiu lat spała sama — wolna — w luksusowym hotelu. Następnego dnia kupiła swoją pierwszą elegancką sukienkę, wybraną według własnego gustu, i zaczęła szukać mieszkania.
Miesiąc później zapisała się do szkoły biznesu, o której zawsze marzyła, a rok później założyła fundację pomagającą dziewczętom ze wsi odnaleźć własną drogę w życiu — bez utraty godności.
A były mąż i była teściowa? Ramona słyszała, że wciąż jej szukają, przysyłając długie listy z przeprosinami i zaproszeniami do pojednania. Ale była zbyt zajęta — uczyła się latać na własnych skrzydłach.
