Maria zamarła w drzwiach. Mihai i jej matka, Elena, siedzieli przy kuchennym stole, trzymając się za ręce i rozmawiając szeptem.
Na stole stała butelka wina i dwa półpełne kieliszki. Kiedy je zauważyli, oboje wzdrygnęli się z poczucia winy i pośpiesznie rozsunęli ręce.
„Maria! Nie spodziewaliśmy się ciebie tak wcześnie” – powiedziała jej matka, niezręcznie podnosząc się od stołu. Jej głos lekko drżał.
Mihai milczał, jego wzrok był utkwiony w podłodze. Wydawało się, że nie jest w stanie spojrzeć jej w oczy.
„Co… co się dzieje?” – zapytała Maria, jej głos był ledwo słyszalny, cienki jak nić dźwięku w przytłaczającej ciszy pokoju.
„Kochanie, to nie to, co myślisz” – zaczęła Elena, robiąc krok w stronę córki.
Maria instynktownie się cofnęła, czując, jak ściany domu zamykają się wokół niej.
Powietrze nagle stało się zbyt ciężkie, by oddychać. Cały jej świat zawalił się w tej chwili, jak domek z kart uderzony niespodziewanym podmuchem wiatru.
„Od kiedy?” – wyszeptała, jej wzrok błądził od Mihaia do matki i z powrotem.
Mihai w końcu podniósł głowę. Jego oczy, kiedyś ciepłe i pełne miłości, gdy na nią patrzył, teraz były przyćmione poczuciem winy i wstydu.
„Maria, musimy porozmawiać. Proszę, usiądź” powiedział, wskazując na krzesło.
„Nie chcę siadać!” krzyknęła nagle, a jej głos rozbrzmiał nienaturalnie głośno w domu, w którym dorastała. „Chcę wiedzieć, jak długo to trwa!”
Elena powoli się zbliżyła, wyciągając ramiona w pojednawczym geście, ale Maria cofnęła się jeszcze bardziej, aż jej plecy uderzyły o drzwi wejściowe.
„Zaczęło się… zaczęło się od rozmów” zaczęła Elena, jej głos drżał. „Przyszedł porozmawiać o tobie, o twoich problemach…”
„Nasze problemy?” powtórzyła Maria z niedowierzaniem. „Jakie problemy, mamo? O jakich problemach nie wiedziałam?”
Mihai również wstał, machając rękami, jakby próbował złapać odpowiednie słowa.
„Odsunęliśmy się od siebie, Mario. W zeszłym roku… było tak, jakbyśmy już nie byli sobą. Poszłam do twojej matki, bo potrzebowałam rady, zrozumienia…”
„A ty znalazłaś o wiele więcej, prawda?” Maria przerwała, jej słowa były ostre jak noże. „Jaka byłam naiwna… Kiedy zobaczyłam cię tu wczoraj, pomyślałam, że przyjdziesz pomóc mamie w pracach domowych”.
Wspomnienie poprzedniego dnia uderzyło ją jak zimna fala. Teraz zrozumiała zawstydzone spojrzenie matki, jej winny wyraz twarzy, pośpiech Mihaia, by odejść.
„To nie było zaplanowane, Mario” powiedziała Elena, łzy spływały jej po policzkach. „Oboje cię kochamy, nigdy nie chcieliśmy cię skrzywdzić”.
„Ty mnie kochasz?” Maria gorzko się zaśmiała. „Więc tak wygląda miłość? Zdrada i kłamstwa?”
Odwróciła się do Mihaia, czując, jak gniew zastępuje szok. „To dlatego nie otworzyłaś drzwi dziś rano? Już do niej szłaś?”
Mihai skinęła głową, nie mogąc zaprzeczyć.
„Wychodzę” – powiedziała nagle Maria, otwierając za sobą drzwi.
„Maria, proszę, zostań! Musimy o tym porozmawiać” – błagał Mihai, podchodząc do niej.
„Nie zbliżaj się do mnie!” – krzyknęła, unosząc ostrzegawczo rękę. „Nie ma już nic do omówienia. Nigdy więcej”.
Wybiegła z domu, trzaskając za sobą drzwiami. Zachód słońca malował niebo odcieniami czerwieni i pomarańczu, odzwierciedlając wściekłość i ból, które w niej szalały. Bez zastanowienia pobiegła ścieżką prowadzącą do lasu.
Nie wiedziała, jak długo biegła, ale gdy w końcu się zatrzymała, była w środku lasu, a ciemność zaczynała zapadać.
Jej oddech był urywany, i to nie tylko z powodu wysiłku. Czuła się, jakby dusiła się pod ciężarem zdrady.
Upadła na pień powalonego drzewa i w końcu pozwoliła łzom płynąć swobodnie. Jej krzyki odbijały się echem w ciszy lasu, towarzyszył im jedynie sporadyczny szelest liści i ćwierkanie ptaków przygotowujących się na noc.
„Jak mogli mi to zrobić?” szepnęła w ciemność, nie spodziewając się odpowiedzi.
Ale odpowiedź nadeszła — w postaci trzaskającej gałęzi gdzieś w pobliżu. Maria gwałtownie podniosła głowę, nagle przypominając sobie, że jest sama w lesie, o zmroku.
„Czy ktoś tam jest?” zapytała drżącym głosem.
Żadnej odpowiedzi. Tylko kolejny trzask, tym razem bliżej.
Jej instynkt kazał jej uciekać, ale jej ciało sparaliżował nowy strach. Jej oczy przeszukiwały ciemność wokół niej, na próżno próbując cokolwiek zobaczyć.
„Kto to?” zapytała ponownie, tym razem głośniej.
Mężczyzna powoli wyszedł z cienia drzew. Był wysoki, szeroki w barach i wyglądał na czterdziestolatka. Pomimo ciemności Maria widziała, że był elegancko ubrany — w długi, czarny płaszcz, który wydawał się dziwnie nieodpowiedni na spacer po lesie.
„Wybacz, jeśli cię przestraszyłem” — powiedział mężczyzna głębokim, kojącym głosem. „Usłyszałem, że ktoś płacze i chciałem sprawdzić, czy wszyscy są w porządku”.
Maria szybko wstała, ocierając łzy wierzchem dłoni.
„Nic mi nie jest” — odpowiedziała automatycznie, chociaż było to oczywiste. „Ja… właśnie wracałam do domu”.
Mężczyzna zrobił krok do przodu, a słabe światło księżyca ukazało jego rysy. Miał dumną twarz o czystych liniach, głęboko osadzone oczy i krótką, schludną brodę. Jego oczy były intensywnie niebieskie, niemal hipnotyczne.
„Zgubiłeś się?” — zapytał, rozglądając się dookoła. „Ten las może być zdradliwy nocą”.
Maria zawahała się, niepewna, czy zaufać temu nieznajomemu. Ale coś w jego spojrzeniu sprawiło, że poczuła się bezpiecznie, pomimo dziwnych okoliczności ich spotkania.
„Nie… znam drogę” – powiedziała, zdając sobie sprawę, że to nie do końca prawda. W swojej desperackiej ucieczce nie zwracała uwagi na kierunek.
Mężczyzna uśmiechnął się lekko, jakby czytał jej w myślach. „Mam na imię Adrian” – powiedział, wyciągając rękę. „Mieszkam w chacie niedaleko stąd. Jeśli chcesz, mogę pokazać ci drogę do wioski”.
Maria znów się zawahała, ale potem przypomniała sobie alternatywę – powrót do domu matki, gdzie prawdopodobnie nadal czekał Mihai. Myśl o tym wywołała kolejny przypływ bólu.
„Maria” – przedstawiła się, ściskając mu dłoń. Była ciepła i stanowcza. „I tak, proszę, trochę wskazówek by się przydało”.
Adrian skinął głową i wskazał na ścieżkę, której Maria wcześniej nie zauważyła.
„Tędy. To mniej znana ścieżka, ale krótsza do skraju lasu”.
Zaczęli iść w milczeniu. Maria była wdzięczna, że nie zapytał, dlaczego płakała sama w lesie. Było coś pocieszającego w jego pełnym szacunku milczeniu.
Po kilku minutach Adrian znów przemówił: „Czasami ten las wydaje się wchłaniać ból ludzi. Dlatego przychodzę tutaj, kiedy muszę pomyśleć”.
Maria spojrzała na niego ze zdziwieniem. „Więc ty też tu przychodzisz… żeby płakać?”
Adrian uśmiechnął się — melancholijnym uśmiechem, który zdawał się ukrywać jego własną bolesną historię.
„Żeby płakać, krzyczeć, myśleć… Las skrywa wszystkie tajemnice”.
Jego słowa miały dziwny wydźwięk, jakby były czymś więcej niż tylko obserwacjami.
„A co cię tu sprowadziło?” — zapytał po kolejnej pauzie.
Maria milczała przez chwilę, niepewna, ile zwierzyć się temu nieznajomemu. Ale być może właśnie dlatego, że był nieznajomym, łatwiej było jej mówić.
„Dowiedziałam się, że mój mąż i moja matka…” Jej głos się załamał, nie mogąc dokończyć zdania.
Adrian pokiwał głową ze zrozumieniem, nie naciskając jej. „Zdrada bliskich nam osób pozostawia najgłębsze rany” — powiedział po prostu.
Szli dalej, a im dłużej szli obok siebie, tym bardziej Maria odczuwała dziwne poczucie ulgi w obecności tego tajemniczego mężczyzny. Było tak, jakby jego obecność pochłaniała część jej bólu i czyniła go bardziej znośnym.
„Mieszkasz w okolicy?” zapytała, bardziej żeby przerwać ciszę niż z prawdziwej ciekawości.
„Od jakiegoś czasu” odpowiedziała Adrian niejasno. „Mój domek jest dość odosobniony. Lubię samotność”.
Maria zauważyła, jak mówił — z pewną formalną kadencją, jakby z innej epoki. Nawet słowa, które wybierał, i jego wymowa miały subtelny akcent, którego nie potrafiła umiejscowić.
„Nie jesteś stąd, prawda?” zapytała.
Adrian zaśmiał się cicho. „Najwyraźniej mój akcent mnie zdradza. Nie, nie jestem stąd. Dużo podróżowałem, zanim się tu osiedliłem”.
Ich rozmowę przerwał odległy dźwięk pociągu.
„Ostatni pociąg do miasta” powiedział Adrian, przyspieszając kroku. „Jeśli się pospieszymy, dogonimy go”.
Maria pospieszyła, żeby dotrzymać mu kroku, wdzięczna za tę niespodziewaną szansę ucieczki z wioski, Mihaia, swojej matki — wszystkiego.
Po kilku minutach wyszli z lasu prosto na małą wiejską stację. Pociąg właśnie wjeżdżał, a jego hamulce piszczały w wieczornej ciszy.
„Dziękuję” powiedziała Maria szczerze, zwracając się do Adriana. „Nie wiem, co bym zrobiła bez twojej pomocy”.
Adrian spojrzał na nią intensywnie, jego niebieskie oczy błyszczały w słabym świetle peronu. „Czasami los rzuca nam ludzi na drogę akurat wtedy, gdy najbardziej ich potrzebujemy” powiedział.
Następnie, ku jej zaskoczeniu, wyciągnął z płaszcza małą, starą, oprawioną w skórę książkę.
„Weź to” powiedział, podając jej. „Pomaga mi, gdy potrzebuję jasności. Może pomoże też tobie”.
Maria wzięła książkę i poczuła pod palcami miękką, zniszczoną powierzchnię okładki. Nie było na niej widocznego tytułu.
„Co to jest?” zapytała.
„Pamiętnik. Mój, sprzed wielu lat. Przeczytaj go, jeśli chcesz. A może pewnego dnia mi go oddasz”.
Zanim Maria zdążyła odpowiedzieć, konduktor ogłosił odjazd pociągu. Rzuciwszy Adrianowi ostatnie wdzięczne spojrzenie, wsiadła do wagonu.
Gdy pociąg ruszył, Maria spojrzała przez okno — ale Adrian już zniknął, pochłonięty ciemnością nocy, tak samo tajemniczy, jak się pojawił.
Z głębokim westchnieniem zwróciła uwagę na książkę w swoich rękach, zastanawiając się, jakie sekrety może zawierać — i dlaczego to właśnie ona, ze wszystkich ludzi, otrzymała ten prezent od tak zagadkowego nieznajomego.
