Jegor przybył do kliniki weterynaryjnej z torbą. Kolejka ciągnęła się już ponad pół godziny; wyglądało na to, że tego dnia klinika była pełna. Na krześle obok niego siedziała kobieta z torbą, w której trzymał brytyjskiego kota. Był tak cichy, jakby go tam nie było. „Co się stało?” Jegor nie mógł tego znieść.
„Zranił się w łapę” – odpowiedziała krótko kobieta.
„Cóż, to da się naprawić” – skinęła głową, patrząc w przeciwległy kąt, gdzie na podłodze siedział skulony pies o smutnych oczach. Pies ledwo się poruszył, choć jego właściciel – rosły mężczyzna o czerwonej twarzy – zdjął nawet smycz. W tych oczach było coś nieuchwytnego, niewytłumaczalnego, a jednak zrozumiałego, aż do drżenia. Poczucie beznadziei… nie, coś głębszego: zagłada. To słowo przyszło Jegorowi do głowy, gdy spojrzał w tamtą stronę. W końcu nadeszła jego kolej. Jegor chwycił torbę i wszedł do gabinetu. Podczas gdy weterynarz podawał Marsikowi zastrzyk, Jegor patrzył na ściany z plakatami o dobrej opiece nad zwierzętami.
„Czy ten jeszcze tam jest?” – zapytał niespodziewanie lekarz.
„Kto?” Jegor był zaskoczony.
„No, z psem… którego przynieśli na uśpienie”.
„Chwileczkę, serio? Ten pies w kącie… na uśpienie?!”
„Tak. Już drugi raz przychodzą. Za pierwszym razem przekonali go do zmiany zdania, ale wrócił. Mówi, że nie ma czasu, że musi pracować i że pies mu przeszkadza. Chociaż pies ma dopiero cztery lata, to już dorosły. Jest jeszcze młody, szkoda… A właściciel jest uparty, czeka tam od początku”.
Jegorowi zrobiło się niedobrze. Dlatego pies wyglądał na zagubionego. Rozumiał, dlaczego go tu przywieźli. I pogodził się ze swoim losem. Po prostu położył się i czekał na koniec. Bez ruchu. Bez szamotaniny. Zrezygnowany.
„To wszystko, twój kociak jest gotowy. Nie zapomnij, że potrzebuje kolejnego zastrzyku” – powiedział weterynarz, oddając Marsa.
„Tak, tak… oczywiście, idę” – mruknął Jegor, wkładając kota z powrotem do transportera. Mars zwinął się w kłębek, jakby nic się nie stało.
Jegor, ledwo czując nogi, wyskoczył z gabinetu i podszedł prosto do mężczyzny z psem.
„Oddaj mi go!”
„Kogo?” – zdziwił się.
„Tego psa. Sam powiedziałeś: nie potrzebujesz go. Oddaj mi go!”
Pies, który przez cały czas stał nieruchomo, nagle uniósł głowę, a nawet lekko zamerdał ogonem.
„No to weź go… skoro tak”, mruknął mężczyzna, wpychając smycz w ręce Jegora i uciekając, jakby bał się, że ten zmieni zdanie.
„Jak mu na imię?” zawołał za nim Jegor.
„Jack!” odpowiedział, zanim drzwi się zatrzasnęły.
Właśnie wtedy pies wstał, a w jego oczach zabłysła iskierka nadziei. Spojrzał na Jegora, jakby pytając: „Naprawdę? Czy to nie sen? Naprawdę mnie weźmiesz?”.
Jegor postawił transporter z Marsem na podłodze i, przytulając Jacka, wyszeptał:
„No, Jack… przeżyjemy. Chodźmy do domu. Przedstawię cię komuś. Ale proszę, nie rób krzywdy Marsowi; jest słodki, powinniście się zaprzyjaźnić”. Nie ma innego wyjścia.
Jack nic nie powiedział; po prostu przycisnął ciepły, wilgotny pysk do policzka nowego właściciela. Jegor otarł łzę, przypiął smycz do obroży i wstał.
„Chodźmy do domu, chłopcy. Już na nas czekają. Marina pewnie się martwi, a my już za długo tu jesteśmy. Nie bój się, Jack, jest słodka. Teraz wszystko będzie dla nas inne, obiecuję”.
I odeszli. Mężczyzna z koszykiem podróżnym i dużym, kudłatym psem o imieniu Jack.
Teraz widzę ich spacerujących od czasu do czasu. Tylko kot został w domu i wszyscy troje chodzą razem: Jegor, Marina i Jack. Jack trochę się zmienił: może urósł, a może po prostu przytył. Jego futro jest gęste i lśniące. Ale najważniejsze są jego oczy. To właśnie w nich teraz kryje się prawdziwe szczęście. Bo ma człowieka. A jeszcze lepiej, dwóch ludzi swojego gatunku. I nie jest już sam.
