Pięć kobiet, wieloletnich przyjaciółek, wylegiwało się wygodnie na obszernych kocach w delikatnym letnim słońcu. Cieszyły się zasłużonym odpoczynkiem – żartowały, nadrabiały zaległości i od czasu do czasu zapadały w ciszę, wpatrując się w horyzont.
Obok nich leżał kosz z domowymi smakołykami – ciasteczkami, owocami i zimnymi napojami. Kobiety śmiały się i dobrze bawiły.
Nagle znikąd pojawił się pies – średniej wielkości mieszaniec z błyszczącymi oczami i kudłatym futrem. Krążył wokół grupy, głośno szczekając i merdając ogonem, ale jego ruchy wydawały się podekscytowane.
„Patrz, jaki słodki!” – zaśmiała się jedna z kobiet, podając psu kawałek ciasteczka.
„Pewnie jest głodny” – dodała inna, rzucając jej kolejny smakołyk.
Ale pies nawet nie spojrzał na jedzenie. Nadal krążył wokół grupy, podchodząc kolejno do każdej kobiety, szczekając coraz głośniej. Przyjaciółki zamarły na chwilę, wyczuwając, że coś jest nie tak.
Wtedy jedna z nich – ta najbardziej uważna – nagle zbladła…
Drżącą ręką wskazała na bok zwierzęcia. Między rudymi kępkami sierści widać było ciemne krople – krew.
Kobiety, początkowo niedowierzające, wymieniły spojrzenia, a potem pochyliły się do przodu. Rzeczywiście, na łapach i boku psa widniały świeże plamy krwi.
„O mój Boże… czy on jest ranny?” – zapytała zaniepokojona jedna z przyjaciółek.
Ale pies nie wydawał się ranny – nie kulał, nie skomlał i nie okazywał żadnych oznak bólu. Nagle zerwał się na równe nogi i pobiegł w stronę skalistego klifu.
Przyjaciele wymienili zaskoczone spojrzenia i postanowili pójść za nim. Szybko wstali i próbowali dotrzymać mu kroku, pokonując rozpalony piasek.
Gdy się zbliżyli, serca im zamarły. Nieprzytomny mężczyzna leżał w mokrej, płytkiej wodzie, tuż przy jej brzegu. Pod jego głową widniała plama krwi, a w pobliżu błyszczał mokry kamień – prawdopodobnie poślizgnął się i upadł na ziemię.
Pies rzucił się na niego, obwąchał i ponownie zaszczekał, jakby błagając o pomoc. Kobiety wymieniły bezradne spojrzenia, po czym jedna z nich wyciągnęła telefon komórkowy i drżącymi palcami wyjaśniła sytuację ratownikom.
„Oddycha?” zapytała koleżanka, klękając.
„Prawie nie…” odpowiedziała cicho inna, kładąc dłoń na klatce piersiowej mężczyzny.
Kobiety próbowały utrzymać go przytomnego, uspokoiły psa i czekały na przyjazd karetki.
Ta sama myśl przebiegła im przez głowy: bez tego wiernego psa nigdy nie dowiedziałyby się, że tragedia rozgrywa się zaledwie kilka kroków od ich wymarzonych wakacji.
Kilka minut później syrena karetki przecięła letnie powietrze. Ratownicy medyczni ostrożnie unieśli mężczyznę na nosze. Kobiety głęboko oddychały, obserwując lekarzy, którzy się nim zajmowali.
A pies w końcu zdawał się trochę odprężyć – podszedł do jednej z kobiet i pozwolił się pogłaskać, jakby w podzięce za pomoc.
