Poranek zaczął się dziwnie.
Obudziłam się i poczułam nieznany chłód na głowie.
Instynktownie sięgnęłam po niego. Moja dłoń zamarła.
Pod palcami: gładka skóra. Ani jednego włosa.
Serce waliło mi jak młotem. Wyskoczyłam z łóżka i poczłapałam do łazienki.
Nieznajomy wpatrywał się we mnie w lustrze – łysy, z szeroko otwartymi oczami i drżącymi ustami.
„Nie…”
Słowo ledwo wyrwało mi się z ust, gdy łzy niekontrolowanie spływały mi po twarzy.
Od razu wiedziałam, kto to zrobił. I pośród bólu zrodziła się jedna, jasna myśl:
Zemszczę się.
Wróciłam do sypialni, usiadłam na skraju łóżka i zakryłam twarz dłońmi. Myśli wirowały.
To mogło być wiele – choroba, reakcja alergiczna… Ale gdzieś głęboko we mnie coś broniło się przed okrutnym podejrzeniem: że to mój mąż to zrobił.
Drżącymi palcami sięgnęłam po telefon i wybrałam jego numer.
„Zrobiłeś to?” Głos mi drżał.
„Co dokładnie?” Jego słowa były gładkie, niemal niewinne.
„Ja… ja jestem łysy!”
Westchnął, jakby zmęczony tłumaczeniem mi wszystkiego.
„Ostrzegałem cię już wiele razy. Twoje włosy są wszędzie – w łazience, kuchni, sypialni. To mnie brzydzi. Koniec. Koniec z włosami”.
Serce ścisnęło mi się boleśnie. Gniew i przerażenie mieszały się w głowie.
„Żartujesz?!”. Krzyknęłam. On kontynuował – o „pięknie” i „porządku” – jakby to była najnormalniejsza rzecz na świecie.
Długo się kłóciliśmy, ale on nie widział w tym nic złego. Dla mnie to była zdrada.
W pewnym momencie przestałam słuchać. Już dawno wiedziałam, co zrobię.
Najpierw opróżniłam jego szafę. Koszule, spodnie, kurtki – wszystko wyleciało do ogrodu, gdzie stanęło w płomieniach. Dym uniósł się w górę i ogarnęło mnie dziwne uczucie wyzwolenia.
Potem wyjęłam z szafy jego starego laptopa, zakurzonego i bezużytecznego, i wyrzuciłam go do śmieci.
Następnie rozmontowałam bieżnię, która przez lata zajmowała połowę pokoju, i pozbyłam się jej kawałek po kawałku.
Tego wieczoru wrócił do domu – głodny, rozdrażniony.
„Dlaczego obiad nie jest gotowy?”
Spojrzałam na niego spokojnie.
„Bo nic nie ugotowałam”.
Chciał coś powiedzieć, ale ja już spakowałam torbę.
„Mam już dość. Dość sprzątania po tobie, dość znoszenia tego, dość tego, że ktoś to robi”.
Zamknęłam za sobą drzwi. W mieszkaniu panowała cisza – pustka większa niż wcześniej.
I po raz pierwszy od dawna mogłam swobodnie odetchnąć.
