Ubierała się przeciętnie, jak każda inna młoda kobieta. Bez samochodu służbowego, bez eskorty – tylko ona sama na swoim motocyklu. Całkowicie niepozornie. Kiedy zbliżała się do małego miasteczka Hirschwalden, zauważyła punkt kontrolny policji.
Przed punktem kontrolnym stało trzech–czterech policjantów. Pośrodku stał Hauptkommissar Klaus Prante, rozpoznawalny od razu po mundurze. Machnął gumową pałką, żeby się zatrzymała. Młoda kobieta skręciła motocykl na bok i zatrzymała się.
– Dokąd, dokąd? – zapytał Prante ostry głos.
– Idę na ślub mojej przyjaciółki – odpowiedziała spokojnie.
28-letnia kobieta o długich blond włosach i zdecydowanym spojrzeniu nazywała się Leonie Berger. Komisarz obejrzał ją od stóp do głów, a następnie szyderczo zaśmiał się.
– Aha, małe świętowanie, uczta, co? A kask? Tata założył ci go, czy jak? Poza tym jechałaś za szybko. To będzie kosztowne, panienko.
Już wyciągnął mandat. Leonie jednak dokładnie wiedziała, że tu nie chodzi o przepisy – to była demonstracja władzy.
– Nie złamałam żadnego prawa, panie komisarzu – powiedziała stanowczo.
– Daj spokój, nie musisz nam tłumaczyć prawa.
Spojrzał na jednego z policjantów stojących obok.
– Nauczmy damę trochę szacunku.
Bez ostrzeżenia uderzył Leonie w twarz. Jej policzki zarumieniły się, głowa odchyliła się na bok, ale szybko odzyskała równowagę. W jej niebieskich oczach tliła się już złość. Prante uśmiechnął się.
– Nadal taka dumna. Wychowamy cię.
Zrobił krok młody policjant.
– Szefie, zabierzmy ją na posterunek. Tam nauczy się, jak z nami rozmawiać.
Jeden z policjantów chwycił Leonie za ramię.
– Proszę, panienko, do samochodu.
Leonie wyrwała rękę.
– Nie dotykaj mnie, bo pożałujesz.
Prante coraz bardziej się wściekał.
– Słyszeliście? Niebywała arogancja.
Kolejny policjant chwycił ją brutalnie za blond włosy, próbując odciągnąć. Leonie jęknęła, ale dalej próbowała się oprzeć. Chciała wiedzieć, jak daleko posuną się ci mężczyźni. Wtedy inny policjant uderzył gumową pałką w jej motocykl.
– Tu udajesz świętą? Zobaczymy, jak długo to potrwa.
Wtedy Leonie w pełni zrozumiała, że ci mężczyźni są gotowi na wszystko.
– Wiesz, ile takich jak ty już złamałem? – krzyknął Prante.
– Zabierzmy ją na posterunek.
Leonie nie odezwała się. Chciała zobaczyć, jak głęboko upadł ten system, jak okrutny może być. Prante wpadł w szał. Przed nim stała młoda kobieta, którą pobito, szarpano, upokorzono – a mimo to milczała. Nie płakała, nie błagała.
– Zobaczymy – mruknął.
– Na posterunku twoje zęby nauczą cię milczeć.
Gdy dotarli na posterunek, Prante powiedział:
– Hej, przynieście herbaty i wody! Dziś mamy wyjątkowego gościa.
Leonie milczała. Jej oczy obserwowały wszystko: ściany, twarze, cienie. Tam naprawdę zobaczyła, jak łamią niewinnych ludzi.
Młody policjant szepnął komisarzowi:
– Co z nią nie tak?
Prante odpowiedział obojętnie:
– Bez kasku, przekroczenie prędkości, nieważne. Napisz coś. Ważne, żeby złamać jej dumę.
Leonie słyszała każde słowo, ale nadal nie reagowała. Prante obracał długopis między palcami, potem zapytał:
– Imię, adres, kto jest twoim ojcem?
Brak odpowiedzi.
– Nie byłam wystarczająco jasny? Jak się nazywasz?
Cisza. Prante uderzył w stół całą siłą, okna drżały.
– Twoje imię?
Leonie powoli odwróciła głowę i cicho powiedziała:
– Ona… Sabine Meer.
Prante uśmiechnął się.
– Sprytna, co? Takie zawsze wymyślają kłamstwa. Uważaj, kto uważa się za zbyt mądrego, mocno upadnie.
Następnie nakazał zamknięcie jej w celi. W brudnej, dusznej celi były już dwie kobiety. Jedna zapytała:
– Siostro, co zrobiłaś?
Leonie tylko delikatnie się uśmiechnęła. Obserwowała dalej. Jeśli z agentami BKA tak postępowano, co dopiero z zwykłymi ludźmi?
Usiadła w ciemnym rogu. Dwie inne kobiety patrzyły się na nią, ale ona milczała. Jej myśli błądziły przy wydarzeniach na zewnątrz: zniszczonym motocyklu, uderzeniu, wściekłości samowolnych funkcjonariuszy państwowych.
Wtedy usłyszała głos Prante z zewnątrz:
– Napiszcie raport, wpiszcie kradzież i wymuszenie.
Młody policjant zapytał ostrożnie:
– Ale panie komisarzu, nie mamy przecież dowodów.
Prante zaśmiał się:
– Tu dowody nie są potrzebne. Po prostu to załatwimy.
Kilka minut później policjant znów szarpnął Leonie za ramię. W momencie, gdy próbował ją wyciągnąć, głos rozległ się przy wejściu:
– Stój!
Wszyscy odwrócili się. W drzwiach stał Markus Schrader, pierwszy komisarz policji. Słynął ze swojej dyscypliny, był nieco lepszy od innych. Gdy spojrzał na Leonie, jego twarz się zmieniła.
– Co tu się dzieje? – zapytał poważnym głosem.
Prante próbował się śmiać:
– Nic szczególnego, szefie, tylko bezczelna dziewczyna, która myśli, że może tańczyć nam na nosie. Pokazujemy jej, jak tu się sprawy mają.
Schrader pozostał sceptyczny. Obserwował Leonie: jej postawę, spokój, ubiór. Coś tu nie pasowało.
– Co zrobiła? – zapytał.
Prante odpowiedział wymijająco:
– Sprzeciw przy kontroli drogowej. Brak kasku. I próbowała nam dyktować przepisy.
Schrader spojrzał bezpośrednio na Leonie.
– Jak się nazywasz?
Cisza. Prante szyderczo się zaśmiał.
– Widzisz, panie Schrader, nawet swojego imienia nie podaje.
Schrader był ostrożny. Coś w tej kobiecie było inne. Spokojnie powiedział:
– Zabierzcie ją do osobnej celi. Sam z nią zostanę.
Prante był zaskoczony:
– Ale panie Schrader…
– Żadnej dyskusji – przerwał stanowczo.
Leonie zabrano do drugiej celi, jeszcze ciemniejszej, jeszcze duszniejszej. W rogu stał połamany stół, obok zardzewiała pręt. Usiedła spokojnie. Jej wzrok błądził po ścianach i pęknięciach. Chciała nie tylko widzieć, ale zrozumieć, jak chory jest ten system.
Nagle wpadł policjant:
– Panie Prante, przed posterunkiem stoi duży samochód.
– Jaki samochód? – zapytał zirytowany Prante.
– Pojazd rządowy, proszę pana.
Prante wybiegł i stanął sparaliżowany. Patrząc przez okno na samochód, pocił się. Wrócił na posterunek, podszedł do komisarza Schradera i nerwowo wyszeptał:
– Szefie, przyjechał szef policji krajowej.
Schrader również stał sparaliżowany. Teraz było jasne, że sprawa osiągnęła najwyższy poziom. Szef policji krajowej, mężczyzna o surowym spojrzeniu i ostrym głosie, wszedł na posterunek. Spojrzał prosto na Prante.
