Matka rodzi trojaczki — Ale kiedy lekarz widzi ich miny, zamiera: „To prawie niemożliwe…”
Becky-Jo Allen była już mamą trzyletniej córki, gdy jej druga ciąża zaczęła się zupełnie inaczej.
Cierpiała na silne poranne mdłości i silne bóle głowy. Dlatego zdecydowała się na USG już po dziewięciu tygodniach.
Na szczęście lekarze nie odkryli niczego niepokojącego.
Ale wtedy nadeszła niesamowita wiadomość:
Becky-Jo spodziewała się trojaczków.
„Nie mogłam w to uwierzyć” — powiedziała później. „Nie myślałam nawet, że to będą bliźnięta, a co dopiero trojaczki”.
Po 31 tygodniach urodziła trzech chłopców: Rocco, Romana i Rohana.
Dzieci urodziły się przedwcześnie i ważyły mniej niż cztery funty (ok. 1,8 kg). Natychmiast przewieziono je na oddział intensywnej terapii noworodków, gdzie lekarze monitorowali je przez trzy tygodnie.
Z powodu wszystkich rurek i sprzętu, Becky-Jo ledwo widziała ich twarze. Kiedy chłopcy w końcu mogli wrócić do domu, po raz pierwszy mogła na nich po cichu popatrzeć.
Ale gdy tylko zobaczyła ich małe buzie obok siebie, stanęła oszołomiona.
Wszyscy troje mieli coś, czego prawie nikt nie widuje u trojaczków.
Nawet lekarze byli zaskoczeni, gdy to odkryli.
A według ekspertów, prawdopodobieństwo, że to przytrafi się trójce dzieci naraz, wynosiło…
tylko 1 na 200 milionów.
To, co Becky-Jo później odkryła na temat ich twarzy, sprawiło, że ta historia stała się jeszcze bardziej niewiarygodna.
Ciąg dalszy w pierwszym komentarzu 👇
Kiedy Becky-Jo przyjrzała się bliżej, natychmiast zauważyła coś, czego ledwo potrafiła wytłumaczyć.
Trzej chłopcy wyglądali niemal identycznie.
Na początku myślała, że to po prostu dlatego, że byli braćmi urodzonymi w tym samym czasie. Ale z upływem tygodni obcy ludzie, członkowie rodziny, a nawet inne matki, zaczęli powtarzać ten sam komentarz.
„Jak ich odróżnić?”
Gdziekolwiek Becky-Jo zabierała Rocco, Romana i Rohana, ludzie zatrzymywali się, żeby na nich popatrzeć. Ich oczy, nosy, uśmiechy i drobne rysy twarzy wydawały się niemal identyczne.
Sytuację dodatkowo komplikowało to, że Becky-Jo początkowo powiedziano, że chłopcy nie są identycznymi trojaczkami.
Nie mogła jednak zignorować tego, co zobaczyła.
Zdeterminowana, by w końcu odkryć prawdę, Becky-Jo postanowiła poddać chłopców testowi DNA. Pobrano próbki i wysłano je do laboratorium, po czym rozpoczęło się nerwowe oczekiwanie na wyniki. Kiedy w końcu nadeszła odpowiedź, Becky-Jo nie mogła uwierzyć w to, co przeczytała.
Rocco, Roman i Rohan byli genetycznie identyczni.
Trzej chłopcy pochodzili z tej samej zapłodnionej komórki jajowej, co sprawiało, że ich narodziny były wyjątkowo rzadkie. Według doniesień, szansa na naturalnie poczęte trojaczki, takie jak oni, wynosi około 1 na 200 milionów.
Nagle wszystkie ciekawskie spojrzenia i ciągłe pytania nabrały sensu.
Nawet Becky-Jo przyznała, że trudno było ich odróżnić, gdy byli niemowlętami. Z czasem jednak nauczyła się rozpoznawać drobne różnice, które najwyraźniej dostrzegała tylko matka. Każdy chłopiec miał subtelne cechy charakterystyczne, a wraz z rozwojem ich osobowości, różnice między nimi stawały się coraz łatwiejsze do zauważenia.
Jeden był bardziej ekstrawertyczny, drugi cichszy, a trzeci zdawał się być gdzieś pomiędzy braćmi.
To, co zaczęło się jako pełna niepokoju ciąża pełna mdłości, bólów głowy, przedwczesnego porodu i tygodni spędzonych na intensywnej terapii, przerodziło się w coś, czego Becky-Jo nigdy by sobie nie wyobraziła. Poszła do lekarza, bo bała się, że coś jest nie tak.
Zamiast tego, ostatecznie odkryła, że urodziła trzech wyjątkowo rzadkich chłopców, których niezwykła historia przyciągnie uwagę daleko poza ich rodzinne miasto.
Dla Becky-Jo jednak nigdy nie byli „jednym na 200 milionów”.
Byli po prostu Rocco, Romanem i Rohanem – trzema różnymi chłopcami, którzy mieli niemal identyczne twarze.
